تبيين و تحليل مواضع كاربرداصالة الحقيقه در آراي فقهي باب حج

از مهم‌ترين اصول لفظي، «اصالة­الحقيقه» است و كاربرد آن، در جايي است كه معناي حقيقي و مجازي لفظ معلوم و مشخص باشد، اما مراد متكلم معيّن و معلوم نيست؛ در اين صورت گفته مي‌شود: اصل بر معناي حقيقي بوده و ارادۀ معناي مجازي نيازمند دليل مي­باشد. نظر به اهميت استنباط دقيق احكام شرعي، پژوهش حاضر با نگاه مسئله­محورانه و با مراجعه به منابع كتابخانه­اي، موارد به كارگيري اصل مزبور را در آثار فقهاي اماميه در باب حج مورد بررسي قرار داده است. از جمله اهداف اين پژوهش گردآوري منبعي منسجم و جامع است كه به صورت تحليلي و استدلالي بحث مذكور را در باب حج مورد بررسي قرار دهد و ثمرات احتمالي مترتب بر هر بحث را بيان كند. يافته­هاي تحقيق حاكي از آن است كه فقها در جايي كه امكان اجراي اصالة­الحقيقه وجود داشته است، پس از ذكر معناي حقيقي و مجازي، با ذكر دليل به تبيين نظرية مختار خويش پرداخته­اند كه حسب تتبع جستار حاضر اين امر در ذيل پنج مبحث و عنوان فقهي صورت گرفته كه نوشتار پيش خواهد كوشيد به تبيين و تحليل اين مواضع بپردازد.