بررسي شاخص رفاه اجتماعي طي نيم قرن در مناطق شهري كشور

فاقدعنوان لاتين

دولت‌ها در دوره هاي زماني خاصي، ناچار به مداخله در برخي امور تصدي‌گري مي شوند. برخي از اين مداخلات در حوزه رفاه اجتماعي و عمومي و به طور خاص افزايش در نرخ رشد اقتصادي به همراه گسترش حمايت از گروه‌هاي آسيب‌پذير جهت كاهش فاصله طبقاتي و بهبود در توزيع درآمد در جامعه و نهايتا افزايش رفاه اجتماعي صورت مي‌پذيرد. نتايج بدست آمده از بررسي شاخص رفاه اجتماعي طي نيم قرن در مناطق شهري كشور نشان مي‌دهد كه پايين‌ترين رقم اين شاخص با 44/8 واحد در سال 1348 و بالاترين رقم اين شاخص با 102/2 واحد در سال 1386 بوقوع پيوسته است. در سال‌هاي بعد از1386، با وجود كاهش قابل ملاحظه ضريب جيني در مناطق شهري كشور، بدليل منفي شدن نرخ رشد متوسط هزينه‌هاي واقعي خانوارها (بجز سال1389) شاخص رفاه اجتماعي با كاهش قابل توجهي طي سال‌هاي 95-1387 مواجه شده است. رقم اين شاخص در سال 1396 به 85 واحد رسيده كه كمتر از رقم شاخص رفاه اجتماعي در سال 1382 مي‌باشد. در زير مجموعه امور اقتصادي، براي رسيدن به افزايش بالايي از شاخص رفاه اجنماعي، بطور همزمان نياز به نرخ رشد بالاي توليد ناخالص داخلي و كاهش ضريب جيني مي‌باشيم. نتيجه اي كه دسترسي به آن در شرايط كنوني بسيار دشوار بنظر مي‌رسد. مگر اينكه تمامي حاكميت با همراهي مردم با تلاش و كار طاقت فرسا و از خود گذشتگي به اين مهم دست يابند.

فاقد چكيده لاتين