بررسي و تحليل دلايل سقط جنين و احكام مترتب بر آن با تكيه بر آراي آيت‌الله مكارم

حضور در هر محيط و بستر تازه و جديدي مستلزم كسب آمادگي قبلي است. انسان براي حضور در اين دنيا مدتي معلوم را در رحم مادر به سر مي‌برد تا در اين زمان، با رشد و پرورش لازم امكان حيات در دنياي مادي را كسب نمايد. اسلام جنين در رحم مادر را نيز محترم شمرده و براي او حقوقي در نظر گرفته و اجازه ازبين‌بردن اين انسان بالقوه حتي در عالم جنيني را نمي‌دهد. حكم اوليه سقط جنين در شريعت اسلام حرمت اين عمل چه قبل و چه بعد از ولوج روح است و كتاب و سنت و عقل و اجماع بر اين حكم صحه مي‌گذارند. ادعاي عدم حرمت سقط جنين در مرحله قبل از ولوج روح كه برخي فقها مطرح كرده‌اند، با دلايلي مانند «ثبوت ديه» و «عبارت لاتفعل در روايات» رد مي‌شود. حكم ثانويه سقط جنين به تناسب مراحل خلقت و دلايل سقط متفاوت است. از ديدگاه آيت‌الله مكارم در مرحله قبل از ولوج روح اگر علت سقط «حفظ حيات و جان مادر»، «بيماري مادر» و «خوف ناقص الخلقه بودن جنين» باشد، سقط جنين جايز است و در مرحله بعد از ولوج روح سقط جنين جايز نمي‌باشد؛ حتي اگر دلايل ما «خطر حيات مادر»، «ناقص الخلقه بودن جنين» و «كثرت جمعيت» باشد. ادعاي فقهايي كه به‌ دليل وجود «ادله دفاع مشروع»، «تخيير در زمان تزاحم ادله»، «ادله اضطرار» و «بناي عقلاء» حكم به جواز سقط جنين در مرحله بعد از ولوج روح مي‌كنند، قابل رد و انكار است.