مقايسه اثربخشي گروه درماني مبتني بر پذيرش و تعهد و طرحواره درماني گروهي بر دشواري در تنظيم هيجان و شاخص توده بدني در افراد چاق مبتلا به خوردن هيجاني

مقدمه: امروزه چاقي به پديده اي همه گير تبديل شده كه اثرات سويي به همراه دارد. هدف: پژوهش حاضر با هدف مقايسه اثربخشي گروه درماني مبتني بر پذيرش و تعهد و طرحواره درماني گروهي بر دشواري در تنظيم هيجان و شاخص توده بدني در افراد چاق مبتلا به خوردن هيجاني انجام شد. روش: مطالعه از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري با گروه كنترل بود. جامعه پژوهش شامل همه مردان و زنان ۲۱ تا ۵۰ سال مراجعه‌كننده به كلينيك‌هاي تغذيه و چاقي شهر تهران در تابستان و پاييز ۱۳۹۹ بود. نمونه پژوهش شامل ۴۵ فرد چاق مبتلا به خوردن هيجاني بود كه به صورت نمونه‌گيري در دسترس در كلينيك هاي تغذيه و چاقي مهردادي و بهپويان انتخاب شدند و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و يك گروه كنترل جايدهي شدند. ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامه رفتار خوردن داچ (۱۹۸۶)، مقياس دشواري در تنظيم هيجاني گراتز و رومر (۲۰۰۴) و شاخص توده بدني بود. داده ها با استفاده از آزمون‌ تحليل كوواريانس و آزمون تعقيبي بونفروني به كمك نرم‌افزار SPSS نسخه‌ ۲۴ تحليل شدند. يافته ها: نتايج تحليل كوواريانس نشان داد كه بين نمرات گروه كنترل و آزمايش تفاوت معناداري وجود دارد. در مقايسه با گروه كنترل، گروه‌هاي آزمايشي تنظيم هيجان را بهبود بخشيده و شاخص توده بدني را كاهش دادند. علاوه بر اين يافته ها نشان داد كه گروه درماني مبتني بر پذيرش و تعهد در مقايسه با طرحواره درماني گروهي به يك اندازه موجب بهبود تنظيم هيجان و كاهش شاخص توده بدني در افراد چاق مبتلا به پرخوري هيجاني مي شوند (۰/۰۵ P). نتيجه گيري: گروه درماني مبتني بر پذيرش و تعهد و طرحواره درماني گروهي روش هايي مؤثر در بهبود دشواري در تنظيم هيجان و كاهش شاخص توده بدني در افراد چاق مبتلا به خوردن هيجاني بود؛ بنابراين پيشنهاد مي‌شود در درمان افراد چاق مبتلا به پرخوري هيجاني استفاده شوند.