واكاوي داستان رستم و اسفنديار از منظر تكنيك هاي داستان نويسي

داستان رستم و اسفنديار يكي از برجسته ترين داستان هاي سراسر شاهنامۀ فردوسي است. عمق معنايي و غناي محتوايي و كشش فراوان آن موجب شده، بسياري آن را بر ساير داستان هاي برجستۀ شاهنامه چون رستم و سهراب و سياوش ترجيح دهند. مقدمۀ اين داستان حتي در داستان هاي پيش از آن نيز آماده گشته است. عمق و غنا و كشش آن، صرفاً دلايل محتوايي و پيرنگي ندارد، بلكه ناشي از شگردها و تكنيك هايي به‌كار رفته در آن است. در اين جستار، تكنيك هاي به‌كار رفته در داستان رستم و اسفنديار كه با محتواي آن هماهنگي تامّ و تمام پيدا كرده، بحث و بررسي و واكاوي شده است. روش تحقيق در اين مقاله مبتني بر پژوهش‌هاي پيشين و كتابخانه اي در ارتباط با تكنيك هاي داستان نويسي كلاسيك و مدرن است. بهره گيري از اين پژوهش ها و شيوۀ پرداخت مسائل، با رويكردي تحليلي و نقادانه است. نتيجۀ كلي اين واكاوي اين است كه تكنيك هاي عمدۀ به‌كار رفته در اين داستان، امروزه در ادبيات داستاني و سينماي مدرن كاربرد دارند و حتي آنجا كه فردوسي از شگردهاي كلاسيك داستان سرائي بهره برده است چيزي به آن افزوده و از آن شگرد كلاسيك فراتر رفته است. پس بيراه نيست اگر درباره روايت فردوسي نه داستان‌سرائي، بلكه تركيب داستان نويسي را به‌كار ببريم.