رابطه متقابل عواطف و اعمال عبادي و تاثيرآنها بر تربيت افراد با تكيه بر آموزه‌هاي ديني

آموزه‌هاي ديني براي تغييرپذيري اخلاق اصالت قائل است. بعثت پيامبران نيز در راستاي ايجاد تغييرات در رفتار و اعمال افراد بوده‌است. عواطف، عامل اصلي تغييراتي است كه در جنبه روحاني فرد اتفاق مي‌افتد. اين محرك اعمال، براثر باورها و اعتقادات افراد كه مبتني بر شناخت است، عمل مي‌كند. عواملي از جمله معرفت، جهان‌بيني، محيط اجتماعي، خانواده و اراده بر عواطف اثر گذارده و در روند تربيتي افراد مشهود مي‌گردد. اگر اين شناخت‌ها در مسير دينداري فرد صورت گيرد، موجب عمل به دستورات و احكام الهي مي‌گردد. همچنين هرگاه انسان به فرامين الهي گردن بنهد، خداوند بينشي به او عطا مي‌كند كه عواطفش را در مسير بهتري بكار برد. تاثير متقابل عواطف و اعمال عبادي را مي‌توان در مولفه‌هاي چون زهد و تقوا، احساس پشيماني، دعا، جهاد، صبر و نماز، زيارت كردن و تزكيه نفس مشاهده كرد. اين مقاله با تمركز بر تفاسير مختلف به بررسي آياتي كه بيانگر جنبه عاطفي انسان‌اند، مي‌پردازد. تاثير تربيتي، رابطه متقابل عواطف و اعمال عبادي را در آموزه‌هاي ديني بيان مي‌كند. عواطف در صورتي كه با شناخت و آگاهي شكوفا شوند، باعث بهتر عمل كردن به فرامين الهي مي‌شوند. اطاعت از دستورات خداوند و انجام اعمال عبادي هم بر عواطف تاثير گذاشته و موجب شكوفايي آنها مي‌گردد. نتيجه اينكه اين تاثيرات متقابل موجب تربيت صحيح انسان مي شود.