تبييني از دلالت‌هاي تربيتي «زيارت عاشورا»

تربيت سكولار به اقتضاي پشتوانه‌هاي تئوريك خود درصدد عقب راندن حضور دين در مدارس است و مبتني بر همين ايده، حضور «فرهنگ عاشورا» در سالهاي اخير در تربيت رسمي ايران مورد انتقاداتي قرار گرفته است. نوشتار حاضر تلاش خواهد كرد «فرهنگ عاشورا» را به مثابه يك كلان‌نظريه و زيارت عاشورا را به عنوان يك «برنامه درسي» تلقي نموده و از منظر «فلسفه تربيت» دلالتهاي تربيتي اين زيارت‌نامه را تبيين نمايد. روش پژوهش توصيفي استنباطي است. مولف در ابتدا به اعتبار سندي زيارت عاشورا و قديمي‌ترين نقل‌هاي آن اشاره نمود و سپس با نمايه‌زني و كدگذاري و سپس طبقه‌‌بندي مفاهيم و مداليل، مجموعه دلالت هاي زيارت عاشورا را گردآوري نمود و سپس آنها را در چهار ساحتِ «تربيت اعتقادي و عبادي»، «تربيت اخلاقي و عاطفي»، «تربيت اجتماعي و خانوادگي» و «تربيت سياسي» دسته‌بندي كرد و در واپسين گام تلاش شد دلالت‌هاي تربيتي ناظر به هر ساحت تربيتي با استناد به فرازهاي اين زيارت‌نامه تشريح و تبيين شود.