مقايسه اختلالات رواني و تاب‌آوري در مقابل خودكشي در افراد با و بدون تجربه اقدام به خودكشي

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش اختلالات رواني و تاب‌آوري در مقابل خودكشي در اقدام به خودكشي  انجام شد. اين پژوهش از نظر هدف، كاربردي و از نظر ماهيت، پس رويدادي است. روش: جامعه آماري پژوهش شامل كليه جوانان پسر شهر قزوين بود و نمونه آماري با توجه به روش مطالعه پس رويدادي شامل 80 نفر از اين افراد بود كه به شيوه هدفمند انتخاب و در دو گروه اقدام‌كنندگان به خودكشي و افراد عادي قرار گرفتند. جهت گردآوري داده‌ها از چك ليست نشانه‌هاي اختلالات رواني تجديد نظرشده (SCL-90-R) و پرسشنامه تاب‌آوري در مقابل خودكشي (عثمان و همكاران، 2004) استفاده شد. يافته‌ها:  نتايج پژوهش نشان داد ميانگين نمرات افرادي كه اقدام به خودكشي داشته‌اند، در نمره كلي اختلالات رواني و خرد مقياس‌هاي پرخاشگري، اضطراب، وسواس، حساسيت فردي، شكايات جسماني، روان پريشي، تصورات پارانوئيدي، افسردگي و ترس مرضي به طور معناداري بالاتر از افراد عادي بود. همچنين ميانگين نمرات افرادي كه اقدام به خودكشي داشته‌اند، در نمره كلي تاب‌آوري و خرده مقياس‌هاي محافظ دروني، ثبات هيجاني و محافظ بيروني به طور معناداري كمتر از گروه عادي بود (0.05 P). نتيجه‌گيري:  بر اساس نتايج به دست آمده پيشنهاد مي‌شود با آموزش‌هاي روان‌شناختي تاب‌آوري در مقابل خودكشي را افزايش داده و با مداخلات مبتني بر نظريه‌هاي رواندرماني، مي‌توان با كاهش اختلالات رواني كه در پژوهش حاضر نقش مهمي در اقدام به خودكشي داشتند،  خطر خودكشي را كاهش داد.