مباني وضع ماليات در پرتو فقه تطبيقي مذاهب اسلامي

در نظام مالي اسلام، مهم‌ترين منابع مالي دولت زكات، خمس، جزيه، خراج و انفال محسوب مي‌شود. در عصر حاضر با توجه به سنگين‌تر شدن وظايف حكومت‌ها، دولت‌ها مجبورند ماليات‌هاي غيرثابت و متغيري نيز از مردم بگيرند. سؤال اين است كه اصولاً آيا گرفتن چنين ماليات‌هايي از مردم توسط دولت جايز است يا خير؟ پژوهش حاضر با تكيه بر توصيف و تحليل گزاره‌هاي فقه مذاهب اسلامي و روش كتابخانه‌اي در پي پاسخگويي به پرسش مذكور برآمده و به اين نتيجه رسيده است كه وضع ماليات جديد و متغير بر مردم توسط دولت به‌عنوان حكم ثانويه و به دلايل مهمي از جمله مصلحت و ضرورت جامعه جايز بوده و برخي آيات قرآن، روايات نبوي و عمل امامان معصوم نيز مؤيد آن است و بيشتر فقهاي مذاهب اسلامي به جواز آن فتوا داده‌اند.