ارائه مدل نگرش مذهبي و عمل به باورهاي ديني با تقلّب تحصيلي: نقش ميانجي‎گري خودكارآمدي تحصيلي

پژوهش حاضر با هدف ارائه مدل نگرش مذهبي و عمل به باورهاي ديني با تقلّب تحصيلي با تأكيد بر نقش ميانجي‌گر خودكارآمدي تحصيلي انجام شد. روش پژوهش حاضر توصيفي− همبستگي از نوع مدل معادلات ساختاري و جامعه آماري آن شامل كليه دانش‎آموزان دختر متوسطه دوم شهر خرم‎آباد به تعداد 9981 دانش‎آموز در سال تحصيلي 96−1395 بود كه از اين ميان 240 نفر براساس قاعده سرانگشتي كلاين (2015) تعيين و به روش نمونه‎گيري تصادفي طبقه‎اي نسبي برحسب ناحيه و پايه تحصيلي انتخاب شدند. به‎منظور گردآوري داده‎ها از پرسشنامه‎هاي عمل به باورهاي ديني، نگرش مذهبي، خودكارآمدي تحصيلي و تقلّب تحصيلي استفاده شد. تمام تحليل‎ها به روش مدل‎سازي معادلات ساختاري انجام شدند. نتايج نشان داد كه عمل به باورهاي ديني داراي اثر مستقيم و با ميانجي‎گري خودكارآمدي تحصيلي اثر غيرمستقيم بر تقلّب تحصيلي داشت، اما نگرش مذهبي اثر مستقيم و غيرمستقيم بر تقلّب تحصيلي نداشت؛ همچنين اثر مستقيم خودكارآمدي تحصيلي بر تقلّب تحصيلي منفي و معنادار بود. در مجموع مي‎توان گفت هرچند كه نگرش‎ها نقش مهمي در جهت‎دهي و شكل‎دهي به رفتارهاي افراد دارند، اما نگرش مثبت مذهبي به‌تنهايي يك عامل كافي براي بازداري از رفتار انحرافي نيست بلكه نگرش بايد به عملكرد بينجامد تا نقش بازدارندگي داشته باشد.