اثربخشي فلوروكينولون‌ها بر سويه‌هاي استافيلوكوكوس اورئوس مقاوم به متي‌سيلين جداسازي شده از عفونت خارجي چشم

زمينه و هدف: استافيلوكوكوس اورئوس يكي از شايع‌ترين باكتري‌هاي مسبب كراتيت و كونژونكتيويت است. اين مطالعه به منظور تعيين اثربخشي فلوروكينولون‌ها بر سويه‌هاي استافيلوكوكوس اورئوس مقاوم به متي‌سيلين جداسازي شده از عفونت خارجي چشم انجام شد. روش بررسي: اين مطالعه توصيفي تحليلي روي 187 نمونه جداسازي شده از عفونت خارجي چشم بيماران 2 ماهه تا 61 ساله با علايم كونژونكتيويت و كراتيت بستري يا مراجعه كننده به اورژانس بيمارستان‌هاي استان‌هاي گلستان و مازندران طي سال‌هاي 1401-1399 انجام شد. از تست‌هاي استاندارد ميكروبيولوژيك فنوتيپي و تشخيص مولكولي (PCR) براي رديابي سويه‌هاي مقاوم به متي‌سلين استافيلوكوكوس اورئوس (Methicillin-resistant Staphylococcus aureus: MRSA) استفاده شد. تعيين حساسيت دارويي به كينولون‌ها و حداقل غلظت مهاري آنها در محدوده 0.06-64 ميكروگرم برميلي‌ليتر با تكنيك ميكرودايلوشن براث انجام گرديد. يافته‌ها: 52 مورد سويه MRSA چشمي تاييد شد كه به‌طور معني‌داري در فصل بهار، جنس زن و محدوده سني 30-1 سال بيشتر بود (P 0.05). در زمره سويه‌هاي MRSA عامل كونژكتيويت، بيشترين مقاومت دارويي نسبت به سيپروفلوكساسين به ميزان 18 مورد (48.64%) تعيين شد. انوكساسين و افلوكساسن با نرخ يكسان 17 مورد (45.95%) در رتبه‌هاي بعدي مقاومت قرار گرفتند. حداقل غلظت مهاري جمي فلوكساسين كه رشد 90 درصد سويه‌هاي MRSA حاصل از كونژكتيوتيت را مهار كرد (MIC90=0.25 ميكروگرم بر ميلي‌ليتر) 32 برابر كمتر از سيپروفلوكساسين تعيين شد. نتيجه‌گيري: استافيلوكوكوس اورئوس ممكن است تحت تاثير فصل و گروه سني شايع‌ترين علل كونژكتيويت و كراتيت باشد. با توجه به پتانسيل ضد باكتريايي بالاي جمي فلوكساسين در شرايط آزمايشگاهي نتايج اين مطالعه مي‌تواند در درمان عفونت‌هاي چشمي موثر باشد.