تحليل اثرات نهادهاي آموزشي بر حيات موسيقي كلاسيك ايران

هدف بنيادين اين پژوهش، واكاوي، تحليل و طبقه‌بندي نهادهاي آموزشي موسيقي كلاسيك ايران در صدوپنجاه سال اخير، به منظور تبيين كيفيت امر آموزش و نهادهاي آموزشي است. با ابتناء بر همين هدف، پرسش و مسأله‌ي اساسي اين تحقيق، كنكاش علل ركود كيفي موسيقي كلاسيك ايران در چند دهه‌ي اخير، از طريق مطالعه، بررسي و تحليل امر آموزش و نهادهاي آموزشي است. در اين راستا، بر بنيان تجربه‌ي زيسته و با استناد بر داده‌هاي كتابخانه‌اي و استفاده از شيوه‌ي استقرايي در تجزيه و تحليل داده‌ها، نگارندگان با كاربستِ روش تحقيق كيفي، مشخصاً از نوع تاريخي- تحليلي، و با اتخاذ چارچوبي جامعه‌شناختي و بهره‌مندي از برخي نظرات حوزه‌ي جامعه‌شناسي هنر، پس از ارائه‌ي طبقه‌بندي‌اي جامعه‌شناختي از نهادهاي آموزش موسيقي در ايران، و مقابله‌ي شيوه‌هاي آموزشيِ آنها با روش‌هاي كهن و نيز شيوه‌هاي برگرفته از غرب، به آسيب‌شناسي امر آموزش پرداخته و كوشيده‌اند با در نظرداشتن ماهيّت موسيقي كلاسيك ايران، پديده‌هاي اجتماعيِ تأثيرگذار بر امر آموزش و چگونگي انعكاس مختصّات آموزشي بر حيات موسيقي كلاسيك ايران را موردِ‌بررسي و تحليل قرار دهند. يافته‌هاي به‌دست‌آمده در اين مقاله بيانگر آن است كه كاستي‌هاي مرتبط با آموزش و نهادهاي آموزشي، نظير عدمِ‌توجّه به ماهيّت موسيقي كلاسيك ايران، بي‌توجّهي به معرفت‌شناسي آموزش، تلاش‌هاي ناآگاهانه در پياده‌سازي الگوهاي غربي، افزايش غيرِكارشناسانه‌ي مراكز آموزشي، ضعف‌هاي مديريتي و مهم‌تر از همه، درهم‌ريختگي ساختار فرهنگي، تأثيري سوء بر سطح ادراكي و جنبه‌هاي معرفت‌شناختي موسيقاييِ بخش قابل توجّهي از هنرآموزان و دانشجويان موسيقي داشته، كه در نهايت به ركود كيفي موسيقي كلاسيك ايران در چند دهه‌ي اخير منتج شده است.