نقش ابرروندهاي جهاني در تحول گفتمان‌هاي‌ هويتي در ايران معاصر

ماهيت بازتابي هويت ويژگي رايج و تعيين‌كننده‌اي است كه منحصر به جهان مدرن مي‌باشد. در قرن بيستم، فرآيند مدرنيزاسيون چنان گسترش يافت كه سراسر جهان را دربرگرفت و فرهنگ مدرن از خلال ابرروندهاي جهاني شدن در قلمرو هنر و انديشه تفوق يافت. اما از ديگرسو، هويت مدرن همچنان كه بسط مي يابد، به شمار كثيري از پاره هاي پراكنده تجزيه مي شود و اين فروشكست منشوري به شكل گيري اشكال مختلفي از سوژگي اجتماعي و هويت فرهنگي مي انجامد. پرسش كانوني مقاله اين است: پديدة جهاني شدن و تكنولوژي به واسطۀ چه تحولاتي به تقويت سوژگي و تضعيف ساختارهاي سنتيِ توليد معنا انجاميده است؟ مقالۀ پيش رو نشان مي دهد كه چگونه ايران از فرداي انقلاب مشروطه تاكنون از رشد ايده ها و انديشه هاي نو متأثر بوده است؛ ايده هايي كه در پرتو جهاني شدن و گسترش تكنولوژي شبكه هاي اجتماعي فراگير شده و با خلق كنشگران جديد هژموني ساختارهاي قدرت و دستگاه هاي ايدئولوژيك را به چالش كشيده اند. ظهور كنشگران جديد با پيدايش شيوۀ نويني از كنش اجتماعي همراه بوده است و پژوهش حاضر مي كوشد با بهره گيري از چارچوب تحليل گفتمان اين اشكال نوين از كنش را شناسايي و تبيين نمايد.