نگاهي نو به مسأله جواز استعمال لفظ در چند معنا

فاقد عنوان لاتين

يكي از مباحثي كه از گذشته تا امروز در علم اصول مورد بررسي علما قرار گرفته، مسأله جواز استعمال لفظ در چند معنا است. اما پس از گذشت قرن‌ها هنوز علماي اين علم به نظر واحدي در اين موضوع نرسيده‌اند و عده‌اي قائل به امكان آن شده‌اند و عده‌اي ديگر آن را محال مي‌دانند. قائلين به استحاله غالبا با تمسك به اين‌ كه حقيقت استعمال فنا شدن لفظ در معناست به اثبات نظر خود پرداخته‌اند و در طرف مقابل قائلين به جواز با رد نظريه افنا استعمال لفظ در چند معنا را نه‌ تنها عقلا ممكن دانسته‌اند، بلكه با ارائه چندين شاهد به اثبات وقوع آن پرداخته‌اند. در اين نوشته كه با روش توصيفي - تحليلي انجام گرفت، با استفاده از داده‌هاي كتابخانه‌اي به بررسي و نقد ادله طرفين پرداخته شد و اثبات گرديد كه نحوه طرح بحث در اين مسأله صحيح نبوده و نبايد محل نزاع را منحصر در استعمال لفظ با لحاظ و در آنِ واحد دانست. با اين توصيف امكان عقلي مسأله بدون شك ثابت مي‌شود، همچنين از جهت ادبي ثابت شد كه استعمال لفظ در چند معنا نه‌تنها ممكن است، بلكه شواهدي از متون ادبي بر وقوع آن نيز وجود دارد، ولي چنين استعمالي در قرآن و احاديث، خلاف ظاهر و نيازمند به قرينه است.

فاقد چكيده لاتين