تجارب زيسته دانشجويان كارشناسي نسل Z از عوامل مؤثر بر تاب‌آوري در دوران شيوع ويروس كرونا : يك مطالعه پديدارشناسي

هدف پژوهش حاضر پي بردن به تجارب دانشجويان كارشناسي نسل Z بود كه در دوران شيوع ويروس كويد_ 19، تاب‌آوري بالايي داشتند. روش پژوهش حاضر كيفي و از نوع پديدارشناسي بود. مصاحبه نيمه ساختاريافته با 8 نفر از دانشجويان دختر دانشگاه فرهنگيان تبريز كه در سال تحصيلي 1401-1400 مشغول به تحصيل بوده و به‌صورت هدفمند انتخاب شده بودند، انجام شد. مصاحبه‌هاي ضبط‌شده به‌صورت كتبي ثبت شدند و به روش هفت مرحله‌اي كلايزي مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. تحليل تجارب زيسته دانشجويان موجب شناسايي و دسته‌بندي و استخراج مقوله‌هاي اصلي «عوامل فردي»، «عوامل اجتماعي» و «عوامل محيطي» شد. در ادامه از مقوله‌هاي اصلي ذكرشده، مقوله‌هاي فرعي عوامل فردي مشتمل بر مهارت‌هاي تنظيم هيجان، سازه‌هاي روانشناسي مثبت (خوش‌بيني، اميدواري و عزم و اراده)، مهارت‌هاي خودتنظيمي، باورهاي مذهبي قوي، واقع‌بيني و نداشتن كمال‌گرايي، به‌كارگيري مهارت‌هاي حل مسئله، انعطاف‌پذيري، معنا در زندگي و عوامل اجتماعي (روابط بين فردي) شامل حمايت‌هاي اجتماعي خانواده دوستان و مراكز آموزشي، حفظ روابط به‌وسيله شبكه‌هاي اجتماعي، يادگيري مشاهده‌اي و تجارب جانشين و درنهايت عوامل محيطي (زيرساخت‌ها و امكانات) شامل تجربه شرايط سخت و كمبود امكانات، تجارب مثبت قبلي در مدارس و ساير نهادها، استخراج شدند. يافته‌هاي اين پژوهش توانست تصوير روشني از عوامل مؤثر بر بهبود و ارتقاي تاب‌آوري ارائه كند.