بررسي نقش ميانجي‌گري‌ باورهاي لذت‌بردن در رابطۀ بين عملكرد خانواده، رضايت از زندگي و افسردگي

هدف از پژوهش حاضر، بررسي نقش ميانجي‌گري‌ باورهاي لذت‌بردن در رابطۀ بين عملكرد خانواده، رضايت از زندگي و افسردگي بود. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي و معادلات ساختاري و جامعۀ آماري شامل كليۀ زنان و مردان متأهل ساكن شهر اصفهان در سال 1401-1400 بودند كه از بين آنها 250 نفر ازطريق نمونه‌گيري دردَسترس انتخاب شدند و به پرسشنامه‌هاي باورهاي لذت‌بردن بريانت (2003)، رضايت از زندگي داينر و همكاران (1985)، عملكرد خانوادگي موس و موس (2009) و مقياس افسردگي كرونكه و همكاران (2001) پاسخ دادند. براي تحليل داده‌ها از نرم‌افزارهاي SPSS23 و AMOS23 و روش‌هاي همبستگي پيرسون و تحليل مدل‌يابي معادلات ساختاري استفاده شد. نتايج رابطۀ مثبت و معنادار بين عملكرد خانوادگي، رضايت از زندگي و باورهاي لذت‌بردن و رابطۀ منفي و معناداري با افسردگي را نشان دادند (p 0.001) همچنين، اثر غيرمستقيم عملكرد خانوادگي با افسردگي ازطريق ميانجي‌گري باورهاي لذت‌بردن و عملكرد خانوادگي و رضايت از زندگي ازطريق باورهاي لذت‌بردن تأييد شد (p 0.05) يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد باورهاي لذت‌بردن (لذت‌بردن از تجربيات مثبت) نقش مهمي به‌عنوان يك همبستۀ مهم در پيامدهاي روان‌شناختي خانواده‌هاي ايراني دارد؛ درنتيجه، مي‌توان از يافته‌هاي اين پژوهش براي بهبود مسائل روان‌شناختي زوج‌ها در ايران استفاده كرد.