اثر يك دوره تمرين هوازي بر بيان ژن‌هايSirt-1 و PGC-1α در بطن چپ رت‌هاي مبتلا به ديابت نوع2

مقدمه: تمرين هوازي منظم با حجم مناسب بيان ژن را در بطن چپ بيماران ديابتي بهبود مي‌دهد. هدف از اين مطالعه، بررسي اثر يك دوره تمرين هوازي بر بيان ژن‌هاي Sirt-1 و PGC-1α در بطن چپ رت‌هاي مبتلا به ديابت نوع2 بود.مواد و روش‌ها: در پژوهش تجربي حاضر، 18 سر موش‌ آزمايشگاهي نر ديابتي به سه گروه 6 تايي تقسيم شدند; كنترل سالم (NC)، كنترل ديابتي(DC) ، تمرين هوازي (ET). ديابت به همه گروه‌ها جز كنترل سالم با تزريق درون صفاقي استرپتوزوتوسين (STZ) پس از 12 ساعت ناشتايي شبانه القاء شد. گلوكز توسط روش گلوكز اكسيداز، انسولين با الايزا و شاخص مقاومت به انسولين با HOMA-IR اندازه‌گيري شد. تعيين بيان ژن‌هاي Sirt-1 وPGC-1α با PCR Real time- و مقايسه گروه‌ها با آزمون (One way anova) در سطح آلفاي 05/0 انجام شد. نتايج: بيان ژن‌هاي Sirt-1 و PGC-1α در گروه‌ تمرين نسبت به كنترل ديابتي به ترتيب (001/0P=) و (02/0P=) افزايش معناداري داشتند. شاخص گلوكز و مقاومت به انسولين در گروه تمرين كاهش داشتند.نتيجه‌گيري: تمرين هوازي با تنظيم بيان ژن‌هاي ‌ Sirt-1و PGC-1α در بطن چپ رت‌هاي ديابتي، احتمالاً مي‌تواند بيوژنز ميتوكندري را بهبود دهد.