ارتباط بين وضعيت اجتماعي_اقتصادي با ميزان حضور شركت‌كنندگان در ايستگاه‌هاي تندرستي و همگاني استان كهگيلويه و بويراحمد

هدف از پژوهش حاضر تعيين ارتباط وضعيت اجتماعي-اقتصادي با ميزان حضور شركت‌‌كنندگان در ايستگاه‌‌هاي تندرستي و همگاني استان كهگيلويه و بويراحمد است. اين پژوهش از دستۀ تحقيقات كاربردي و از نظر شيوۀ گردآوري داده‌ها در زمرۀ پژوهش‌هاي همبستگي مبتني بر مدل معادلات ساختاري جاي مي‌گيرد كه به‌صورت ميداني اجرا شده است. جامعۀ آماري را همۀ مردان و زنان شركت‌‌كننده در ايستگاه‌هاي تندرستي استان كهگيلويه و بويراحمد تشكيل مي‌دهد (100000≤N) كه با استفاده از روش نمونه‌‌گيري در دسترس، تعداد 374 نفر وارد مطالعه شده‌اند. براي گردآوري اطلاعات مربوط به انگيزۀ مشاركت ورزشي، از پرسش‌نامۀ گيل و همكاران (1983) و به‌منظور سنجش وضعيت اجتماعي-اقتصادي از پرسش‌نامۀ محقق‌‌ساخته استفاده شده است. تجزيه و تحليل داده‌ها با روش‌هاي آماري توصيفي و استنباطي انجام شده است. در تحليل داده‌‌ها نيز از نرم‌افزار SPSS نسخۀ 24 و نرم‌افزار Amos نسخۀ 24 استفاده شده است. نتايج نشان مي‌دهد كه وضعيت اجتماعي-اقتصادي و انگيزۀ مشاركت ورزشي شركت‌‌كنندگان در سطح مطلوبي قرار دارد. نتايج به‌دست‌آمده حاكي از آن است كه ابعاد وضعيت اجتماعي، تحصيلات، وضعيت مسكن، ميزان درآمد و طبقۀ اقتصادي به‌ترتيب بالا‌ترين اولويت را دارند. همچنين نتايج نشان داد كه ميزان درآمد (β = 0.158, P 0.01)، طبقۀ اقتصادي (β = 0.170, P 0.01)، تحصيلات (β = 0.282, P 0.01)، وضعيت مسكن (β = 0.166, P 0.01) و وضعيت اجتماعي (β = 0.197, P 0.01) بر انگيزۀ مشاركت در فعاليت تندرستي تأثير مثبت و معني‌داري دارند. از نتايج پژوهش حاضر مي‌توان در تكميل مباني نظري حوزۀ ورزش همگاني بهره برد.