مفهوم و جايگاه دعا از نظر تلمود و جوادي آملي با تكيه بر تسنيم

دعا ارتباط انسان با خداست و مبتني بر مباني معرفت شناختي، هستي شناختي و تاثير غيب در شهود است. تدقيق و تعميق در مباني فوق الذكر در تفاوت جايگاه دعا مؤثرند. سؤال مفهوم و جايگاه دعا در كتاب تلمود و ديدگاه جوادي آملي با تكيه بر تفسير تسنيم چيست؟ روش كار توصيف اطلاعات كتابخانه اي و تحليل آنهاست. فرضيه ما تفاوت بنيادين بين آندوست. دستاوردها در تلمود: دليل دعا، شباهت معنوي انسان در خلقت به خداوند است. انگيزۀ داعي بيشتر «خواستن» و داعي در نامبردن صفات خدا محدوديت دارد. شكل اوّليه دعا تغيير كرده، دعا و نماز واجب عبادي شده است. بخش اعظم الفاظ دعا توسط حكماي سنهدرين در هيجده بركت تهيه شده و تعابير دعا انسان گونه است. تسنيم: دليل دعا فقر ذاتي حيّ متالّه است. انگيزۀ داعي بيشتر «خواندن» مطرح شده و در نامبردن صفات خداوند محدوديت ندارد. الفاظ دعا نقل سخن معصوم(ع) و معرفت داعي به مضامين آن يقيني و موجب ارتقا معرفت اعتقادي، تربيتي، عبادي و تمايز جايگاه دعا گرديده است.