اثربخشي آموزش ادراكي حركتي اختلال رياضي و اضطراب امتحان در دانش آموزان دبستاني داراي اختلال يادگيري

هدف از تحقيق حاضر بررسي اثربخشي و تداوم اثر آموزش ادراكي حركتي بر اختلال رياضي و اضطراب امتحان در دانش‌آموزان دبستاني داراي اختلال يادگيري در شهر تهران بود. پژوهش حاضر از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماري پژوهش حاضر كليه دانش‌آموزان داراي اختلال يادگيري مراجعه‌كننده به مراكز اختلال يادگيري در سال 98-1397 در شهر تهران بودند كه تعداد 30 دانش‌آموز از افراد واجد شرايط با روش در هدفمند به عنوان نمونه آماري انتخاب شدند و به طور تصادفي در گروه آزمايش ادراك حركتي (15 نفر) و گروه گواه (15 نفر) قرار گرفتند. همچنين برحله پيگيري يك ماه پس از اتمام آزمون اجرا گرديد . جهت تكميل داده‌ها از پرسشنامه‌هاي آزمون هوشي (Wechsler, 2003)، اختلال يادگيري رياضي (Connolly, 1988) و پرسشنامه استاندارد اضطراب امتحان (Sarason, 1957) استفاده شد. به منظور تجزيه‌وتحليل داده‌ها از نرم‌افزار Spss استفاده شد. يافته‌ها آزمون‌هاي آماري تحليل كواريانس چندمتغيري در گروه‌هاي آموزش ادراكي حركتي و كنترل در مرحله پس‌آزمون و پيگيري نشان مي‌دهد كه اين گروه‌ها حداقل در يكي از متغيرهاي وابسته با يكديگر تفاوت معني‌داري دارند. به طوري كه در هر دو مرحله مذكور در متغيرهاي اختلال رياضي و اضطراب امتحان بين گروه‌هاي آموزش ادراكي حركتي و كنترل تفاوت معني‌دار ديده مي‌شود كه نشان‌دهنده تداوم اثر آموزش ادراكي حركتي در گروه آزمايش مي‌باشد. بنابراين مي‌توان نتيجه گرفت، از آموزش‌هاي ادراكي حركتي در جهت كاهش اختلال رياضي و اضطراب امتحان در دانش‌آموزان بهره برد.