اثربخشي مداخله بازي درماني مبتني بر قصه بر بازداري پاسخ و تنظيم هيجان در كودكان مبتلا به اختلال نارسايي توجه / بيش‌فعالي

پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي مداخله بازي درماني مبتني بر قصه بر بازداري پاسخ و تنظيم هيجان در كودكان مبتلا به اختلال نارسايي توجه/ بيش‌فعالي انجام شد. روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون – پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعۀ آماري اين پژوهش شامل تمامي كودكان 9-12 ساله مبتلا به اختلال نارسايي توجه/ بيش‌فعالي شهر تهران در سال 1401 بود. حجم نمونه شامل 30 نفر (15 نفر گروه آزمايش و 15 نفر گروه گواه) از جامعه آماريبود كه  به روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و در دو گروه گواه و آزمايش جايدهي شدند. براي گروه آزمايش 8 جلسه 60 دقيقه اي جلسات بازي درماني مبتني بر قصه انجام شد. در اين پژوهش، براي جمع‌آوري داده‌ها از مقياس درجه‌بندي رفتار كودكان (سوانسون و همكاران، 1980، CBRS)، آزمون استروپ ماه و خورشيد (آرشي بالد و كرنز، 1990، SMST) و سياهه تنظيم هيجان (شيلد و سيچتي، 1998، ERC) استفاده شد. جهت تجزيه و تحليل آماري داده‌هاي بدست آمده، از آزمون تحليل كواريانس چندمتغيري استفاده شد. يافته‌ها نشان داد با كنترل اثر پيش آزمون تفاوت معناداري بين پس آزمون گروه آزمايش و گواه در بازداري پاسخ و تنظيم هيجان وجود داشت(p 0/01). با توجه به نتايج حاصل از اين مطالعه، مي‌توان نتيجه گرفت بازي درماني مبتني بر قصه منجر به بهبود بازداري پاسخ و تنظيم هيجان در در كودكان مبتلا به اختلال نارسايي توجه/ بيش‌فعالي مي‌شود.