اثربخشي درمان‌ چشم انداز زمان بر خودپنداشت‌بدني و درماندگي روان‌شناختي در زنان يائسه

پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي درمان‌چشم‌انداز زمان بر خودپنداشت‌بدني و درماندگي‌روان‌شناختي در زنان يائسه انجام گرديد. اين مطالعه از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري تمامي زنان يائسه مراجعه كننده به مراكز بهداشتي-درماني شهر مشگين‌شهر در نيمه دوم سال 1401 بودند كه از اين تعداد 35 نفر به روش نمونه‌گيري دردسترس به عنوان نمونه انتخاب و به طور تصادفي در دو گروه آزمايش (18 نفر) و گواه (17 نفر) قرار گرفتند. گروه آزمايشي به مدت 6 هفته در جلسات 90 دقيقه‌اي درمان چشم‌انداز‌ زماني زيمباردو (2012) شركت كردند. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامه خودتوصـــيف‌گري بـــدني (PSDQ، مارش، 1996) و مقيــاس افســردگي، اضــطراب و اســترس (DASS، لاوبيوند و لاوبيوند، 1995) استفاده شد. داده‌هاي جمع‌آوري شده با آزمون تحليل واريانس چندمتغيري تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها نشان داد كه با كنترل اثر پيش‌آزمون بين ميانگين پس آزمون خودپنداشت‌بدني و درماندگي روان‌شناختي در دو گروه درمان‌چشم انداز زماني و گواه تفاوت معناداري در سطح 0.01 وجود دارد. مي‌توان نتيجه گرفت كه درمان‌چشم انداز زماي مي‌تواند بر افزايش خودپنداشت‌بدني و كاهش درماندگي روان‌شناختي در زنان يائسه مؤثر باشد.