اثربخشي درمان مبتني بر شفقت بر پيروي از درمان و استرس ادراك‌شده در بيماران مبتلا به سندرم رودۀ تحريك‌پذير

اين پژوهش با هدف بررسي اثربخشي درمان مبتني بر شفقت بر پيروي از درمان و استرس ادراك‌شده در بيماران مبتلا به سندرم رودۀ تحريك‌پذير انجام گرفت. روش پژوهش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه گواه و دورۀ پيگيري دوماهه بود. جامعۀ آماري شامل بيماران مبتلا به سندرم رودۀ تحريك‌پذير بودند كه به مراكز درماني و متخصصان گوارش شهر بندرعباس در سال 1398 مراجعه كرده بودند. در اين پژوهش، 32 بيمار مبتلا به سندرم رودۀ تحريك‌پذير به روش نمونه‌گيري دردسترس انتخاب و به روش تصادفي در گروه‌هاي آزمايش و گواه جاي‌دهي شدند. گروه آزمايش درمان مبتني بر شفقت را طي 5/2 ماه در 10 جلسۀ 75 دقيقه‌اي دريافت كردند. پرسشنامه‌هاي مورد استفاده در اين پژوهش شامل مقياس استرس ادراك‌شده (PSS) و پرسشنامۀ پيروي از درمان (ATQ) بود. داده‌ها به شيوۀ تحليل واريانس آميخته و آزمون تعقيبي بونفرني با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS ويرايش 23 تجزيه و تحليل شد. نتايج نشان داد درمان مبتني بر شفقت، بر پيروي از درمان و استرس ادراك‌شده در بيماران مبتلا به سندرم رودۀ تحريك‌پذير تأثير معنادار دارد (001/0 p). براساس يافته‌هاي پژوهش مي‌توان نتيجه گرفت درمان مبتني بر شفقت با بهره‌گيري از فنوني مانند افزايش تجربه‌هاي مثبت، آموزش ابراز شفقت و شناسايي ارزيابي‌هاي غلط مي‌تواند به‌عنوان يك درمان كارآمد براي افزايش پيروي از درمان و كاهش استرس ادراك‌شده در بيماران مبتلا به سندرم رودۀ تحريك‌پذير مورد استفاده قرار گيرد.