درمان يكپارچۀ شناختي، بين‌فردي و سيستمي افسردگي زنان: ساخت بسته و بررسي اثربخشي

هدف از پژوهش حاضر، ساخت و بررسي اثربخشي بستۀ يكپارچۀ درمان شناختي، بين‌فردي و سيستمي بر علائم افسردگي و مهارت‌هاي مقابله‌اي زنان افسرده بود. طرح پژوهش از نوع طرح‌هاي آزمايشي گسترش‌يافتۀ پيش‌آزمون-پس‌آزمون چندگروهي بود. جامعۀ آماري پژوهش زناني بودند كه در سال 1398-1397 به مركز درمان آتيه در شهر تهران مراجعه كرده بودند كه از اين ميان 60 نفر به‌صورت نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفي در چهار گروه 15 نفره قرار گرفتند. پس از گروه‌بندي، گروه اول درمان شناختي، گروه دوم درمان بين‌فردي، گروه سوم درمان سيستمي و گروه چهارم بستۀ يكپارچۀ درمان شناختي، بين‌فردي و سيستمي را در 12 جلسۀ 90 دقيقه‌اي، هفته‌اي يك بار دريافت كردند. براي جمع‌آوري اطلاعات از پرسشنامۀ افسردگي بك-ويرايش دوم (BDI-II) و مقياس راهبردهاي مقابله‌اي (CRI) استفاده شد. داده‌ها به شيوۀ تحليل واريانس آميختهبا استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS-23 تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها نشان داد آموزش بستۀ يكپارچۀ درمان تأثير معناداري بر كاهش علائم افسردگي و بهبود مهارت‌هاي مقابله‌اي زنان افسرده در پس‌آزمون دارد (P 0.001). (اما اين نتايج براي مرحلۀ پيگيري تأييد نشد. پژوهش حاضر از به‌كارگيري بسته‌هاي درمان يكپارچه براي بهبود افسردگي حمايت مي‌كند.