جاي‌ گيري ارزش‌هاي اخلاقي در پيام‌ رسان‌هاي فوري به ‌مثابۀ سيستم‌هاي اجتماعي – فنّي و استلزامات سياستي آن ( بررسي نظري پيام رسان هاي فوري بومي و غير بومي در ايران)

چرا برخي سياست‌هاي فناوري موفقيت‌آميزند و برخي ديگر خير؟ گرچه اين پرسش يكي از پرسش‌هاي اصلي در سياست علم، فناوري و نوآوري محسوب مي‌شود، مي‌توان از منظر فلسفۀ فناوري نيز به آن پاسخ گفت. هدف مقالۀ پيشِ رو بررسي اين مسأله و پاسخ به آن با توسل به رابطۀ ارزش و فناوري است كه در دهه‌هاي اخير به يكي از درون‌مايه‌هاي اصلي فلسفۀ فناوري تبديل شده است. امروزه نه تنها ادعاي ارزش‌باريِ فناوري چندان چالش‌انگيز جلوه نمي‌كند، كه چگونگي جا‌ي‌گيري ارزش‌هاي اخلاقي در فناوري است كه به مسألۀ اصلي بدل گشته است. به‌عنوان نمونه، ‌فان دو پول اخيراً مسألۀ چگونگي جاي‌‌گيري ارزش‌ها در سيستم‌هاي هوش مصنوعي به‌مثابۀ سيستم‌هاي اجتماعي – فنّي را بررسي و شرحي از آن ارائه كرده است. در اين مقاله از اين شرح استفاده مي‌شود تا پرسشي مرتبط با سياست فناوري در ايران تبيين شود: چرا سياست‌هاي ايجاد و توسعۀ پيام‌رسان‌هاي بومي و عدم استفاده از پيام‌رسان‌هاي غيربومي به‌‌منظور تحقق ارزش نظم عمومي موفق نبوده‌اند؟