مقايسه اثربخشي ذهن آگاهي مبتني بر كاهش استرس با درمان پذيرش و تعهد بر ابعاد تنظيم هيجان در بزرگسالان داراي لكنت: يك مطالعه نيمه‌تجربي

زمينه و هدف: افراد داراي لكنت نگرش مثبت نسبت به خود و توانايي هاي برقراري ارتباط را از دست داده و تمايل كمي به شركت در ارتباطات اجتماعي نشان مي دهند. هدف مطالعه حاضر مقايسه اثر ذهن آگاهي مبتني بر كاهش استرس با درمان پذيرش و تعهد بر ابعاد تنظيم هيجان در بزرگسالان داراي لكنت بود. مواد و روش ها: اين مطالعه از نوع نيمه آزمايشي با دو گروه آزمايشي و يك گروه كنترل بود كه با طرح پيش‌آزمون، پس آزمون و پي گيري انجام شد. جامعه آماري شامل بزرگسالان 18 تا 40 سال داراي لكنت مراجعه كننده به مراكز گفتاردرماني و روان‌شناسي شهر اصفهان در سال 1401-1402 بود. حجم نمونه 45 نفر بود كه به‌صورت هدفمند انتخاب و به صورت تصادفي به دو گروه آزمايش و يك گروه كنترل (در هر گروه 15 نفر) تقسيم شدند. گروه هاي آزمايش درمان هاي ذهن آگاهي و پذيرش و تعهد را طي 8 جلسه 90 دقيقه اي دريافت كردند، در حالي كه گروه كنترل مداخله اي دريافت نكرد. براي گردآوري اطلاعات از پرسش نامه تنظيم هيجان Gross و John (2003) استفاده شد. داده ها با استفاده از آناليز واريانس دوطرفه با اندازه گيري هاي مكرر تجزيه و تحليل شدند. يافته ها: نتايج مطالعه حاكي از تأثير روش ذهن آگاهي مبتني بر كاهش استرس و درمان پذيرش و تعهد بر ابعاد تنظيم هيجان بزرگسالان داراي لكنت بود (0/001 P) و ميزان اثربخشي هر دو روش مشابه بود (0/05 P). نتيجه گيري: با توجه به نتايج، متخصصين فعال در حوزه لكنت مي توانند در درمان اين افراد استفاده از روش هاي ذهن آگاهي مبتني بر كاهش استرس و درمان پذيرش و تعهد را در كنار ساير درمان ها مدنظر قرار دهند.