بررسي اثر تمرين هوازي بر سايتوكين ضدالتهابي اينترلوكين ۳۵ و پاسخ‌هاي رفتاري درد در مدل موش صحرايي نوروپاتي ديابت

مقدمه: التهاب عصبي نقش مهمي در بروز و ايجاد درد نوروپاتي ديابتي دارد. هدف پژوهش حاضر بررسي اثر تمرين هوازي بر سايتوكين ضدالتهابي اينترلوكين ۳۵ و پاسخ‌هاي رفتاري درد در مدل موش صحرايي نوروپاتي ديابت مي‌باشد. روش بررسي: در اين مطالعه تجربي، 24 سر موش صحرايي نر ويستار 8 هفته‌اي (محدوده وزني11/3±204 گرم) به‌طور تصادفي در سه گروه (8 = n) شامل: نوروپاتي ديابت، نوروپاتي ديابت تمرين و شاهد قرار گرفتند. پس از تائيد ايجاد درد نوروپاتي ديابت توسط آزمودن‌هاي رفتاري هات پليت و آلودينياي مكانيكي، پروتكل تمرين هوازي اجرا گرديد. ميزان بيان ژن‌هاي اينترلوكين ۳۵ (IL-35) و فاكتور هسته‌اي كاپا بي (NF-κB) در بافت نخاع با روش Real-time PCR اندازه‌گيري شد. براي تحليل آماري از آناليز واريانس يك‌راهه و آزمون تعقيبي توكي با نرم‌افزارversion 16 SPSS استفاده گرديد (0/05 p). نتايج: تمرين موجب كاهش پاسخ‌ آزمون‌هاي رفتاري درد نوروپاتيك ديابتي در گروه‌ تمريني نسبت به گروه نوروپاتي ديابت گرديد (0/05 p). القاء ديابت باعث كاهش معني‌دار بيان ژن IL-35 و افزايش معني‌دار در ژن NF-kB شد(P=0.001) (P=0.021). همچنين افزايش معني‌داري در ميزان بيان ژن IL-35 و كاهش معني‌دار در بيان ژن NF-kB در گروه تمرين نسبت به گروه نوروپاتي ديابت وجود داشت (0/007=P) (0/034=P). نتيجه‌گيري: به نظر مي‌رسد، تمرين هوازي از طريق فعال كردن سايتوكين ضدالتهابي IL-35 در ميكروگلياهاي نخاع، حساسيت نوسيسپتورها به عوامل درد زا را كاهش داده است. پيشنهاد مي‌شود از تمرين هوازي به‌منظور كاهش درد نوروپاتيك استفاده شود.