شناسايي ابعاد و موانع خودتوسعه‌اي شايستگي‌هاي اعضاي هيأت علمي براي هدايت پايان‌نامه‌ها و رساله‌هاي دانشجويي: يك مطالعه اسنادي

مقدمه: امروزه توانمندسازي يكي از ابزارهاي مديران در نوآفريني و تمركززدايي در سازمان‌ها مي‌باشد. توانمندسازي باور فردي است كه به‌وسيله آن مهارت‌ها و دانش‌هاي افراد بهبود مي‌يابد و بر طبق آن عمل مي‌كنند. پژوهش حاضر با هدف شناسايي ابعاد و موانع توانمندسازي اعضاي هيأت علمي با رويكرد افزايش مهارت‌هاي خود توسعه‌اي پژوهشي براي ارتقاي كيفيت پايان‌نامه‌ها و رساله‌هاي دانشجويان تحصيلات تكميلي صورت گرفته است. روش كار: اين پژوهش، به لحاظ هدف كاربردي  است و به روش مطالعه اسنادي و با استفاده از گام‌هاي هفت‌گانه سندلوسكي و باروس (2006) انجام شده است. انتخاب نمونه با استفاده از ملاك‌هاي پذيرش و عدم پذيرش برنامه‌‌ي مهارت‌هاي ارزيابي حياتي (CASP) صورت گرفت. براي دستيابي به هدف مطالعه، مرور منظم و گسترده پيشينه پژوهشي انجام شد. بدين منظور پايگاه‌هاي اطلاعاتي گوگل اسكالر، اريك، ساينس دايركت، مگ‌ايران، سيويليكا، جهاد دانشگاهي، ايرانداك، علم نت و پايگاه اطلاعاتي نور جستجو شد. در اين راستا با بررسي مطالعات علمي كه در اين عرصه در بين سال‌هاي 1390 تا 1400 صورت گرفت، 325 سند شناسايي شد كه از اين تعداد در نهايت 37 سند به صورت هدف‌مند و به عنوان نمونه پژوهش انتخاب و مورد واكاوي قرار گرفت. اسناد مربوط به مطالعات علمي، به شيوه مطالعه اسنادي، در قالب مفاهيم و مضامين به صورت قياسي، در بافت پژوهشي توصيف شدند. نتايج: يافته‌هاي پژوهش نشان داد ابعاد توانمندسازي شامل خوداثربخشي، خودساماني، مؤثربودن، معني‌دار بودن و اعتماد مي‌باشد. همچنين موانع توانمندسازي شامل موانع ساختاري، موانع محيطي، موانع رفتاري و موانع مديريتي مي‌شود. نتيجه گيري: به نظر مي‌رسد توانمندسازي اعضاي هيأت علمي مستلزم تعهد مديران عالي است و برنامه‌هاي مربوط به آن بايد از رأس هرم سازمان آغاز گردد، زيرا مديران توانمند، مي‌توانند افراد ديگر را توانمند كنند و از آن‌جايي‌كه مدرسي دانشگاه از شغل‌هاي غني شده هستند و جزء نخبگان علمي و برنامه‌ريزان و سياست‌گذاران به خصوص در حوزه علمي هستند، بنابراين هر يك از استادان نيز مي‌توانند خود در رأس هرم قرار گيرند.