تحليل مدل تدريس ويتگنشتاين بر اساس رويكرد دانش ضمني

هدف پژوهش حاضر بررسي رويكرد ضمني ويتگنشتاين دوم در فلسفه تدريس او مي باشد. ويتگنشتاين در نيمه دوم حيات فكري خويش از رويكرد كاركردي زبان سخن گفته است. در اين تغيير نگرش زبان صريح گزاره‌اي توصيف كننده امور واقع جهان جاي خود را به زبان كاربردي و ضمني در مواجه با موقعيت‌هاي جهان داده است. از سوي ديگر حوزه تدريس و يادگيري به‌طور سنتي مبتني بر آموزه‌هاي دانش صريح بوده و بر نقش مهم دانش گزاره‌اي براي بيان و انتقال صريح و همگاني دانش تأكيد داشته است. يافته پژوهش حكايت از آن دارد كه تلفيق رويكرد كاركردي به زبان با نظريه دانش ضمني در امر تدريس و آموزش منجر به شكل‌گيري مدلي از آموزش تحت عنوان تدريس ضمني براي ويتگنشتاين شده است كه داراي ابعاد و كاربردهاي متفاوتي نسبت به رويكرد پيشين است و حاصل تجريه زيسته او در فضاي كلاس درس و هدايت شاگردانشان مي‌باشد. سه مشخصه اصلي اين رويكرد جديد بيان‌ناپذيري،‌ قاعده‌گريزي و متن‌محوري تدريس است. اين رويكرد متاسفانه در سايه روايت پوزيتويستي در فضاي تعليم و تربيت و مدل‌هاي تدريس كاملا ناديده انگاشته شده است. روش پژوهش حاضر تحليل كيفي با رويكرد تحليل زباني در بررسي آثار ويتگنشتاين متأخر و نظريه‌هاي مطرح در خصوص دانش ضمني بر اهميت اين مدل از تدريس است.