چالش‌هاي انگاره مطلق بودن تمكين زوجه: مورد كاوي تمكين زنان شاغل از منظر فقه اماميه

در روزگار كنوني كه بسياري از زنان متكفل امور و مشاغل اجتماعيِ نيازمند خروج از خانه گشته‌اند، با چالش‌هايي پيرامون تزاحم ميان اشتغال و تمكين مواجه شده‌اند. در برخي رويكردها كليه حقوق و تكاليف زن، متأثر از وظايف و تكاليف زناشويي انگاشته مي‌شود؛ به‌نحوي‌كه كليه حقوق و وظايف شرعي، انساني و شهروندي زن در سايه تعهدات و تكاليف زوجيت رنگ مي‌بازد. اين در ‌حالي است كه زن براي رشد و كمال معنوي و انساني خويش، حقوق و مسؤوليت‌هايي هم در قبال خويشتنِ خويش، معبود، والدين و اجتماع دارد و وظايف وي به كلي در تكاليف زوجيت فروكاسته نمي‌شود. اين جستار در‌ پي آن است كه با بهره‌گيري از راهبرد موردكاوي بازخوانيِ نويني نسبت به نصوص ديني از چشم‌اندازي زنانه ارائه داده و ضمن عدم جمود بر قرائت‌هاي مرسوم، به بازشناسي زمينه‌ها و ظرفيت‌هاي موجود در منابع ديني بپردازد. به‌اين‌ترتيب با توجه به امضايي بودن بسياري از احكام خانواده و تأييد شارع نسبت به مباني عقلايي، با تغيير سبك زندگي و حضور اجتماعي زنان، بنا به اصول اباحه، صحت و قواعدي مانند سلطنت، عدالت، حفظ نظام، معاشرت به معروف، لاضرر و لاحرج و... امكان خروج متعارف و معقول زوجه از منزل وجود دارد و حدود اختيار زوج در امر تمكين و اذن خروج محاط حقوق و تكاليف الهي و انساني زن مي‌باشد.