بهينه‌سازي بهره‌برداري از آبخوان دشت شهريار با شبيه‌سازي جريان آب زيرزميني به روش مدل‌سازي تركيبي

در پژوهش حاضر يك الگوي شبيه‌سازي چند‌هدفه ارايه شد و شش سناريو بر اساس بيلان آب زيرزميني به‌منظور بهره‌برداري بهينه از آبخوان دشت شهريار تعريف شد. به اين منظور، ابتدا با استفاده از مدل هاي مبتني بر GIS و با روش‌هاي فازي و وزني، مناطق پر آب و كم ­آب محدوده مطالعاتي به‌منظور اولويت‌بندي منابع و مصارف شناسايي شدند. سپس سناريوهاي مورد نظر به ‌وسيله مدل GMS شبيه‌سازي و ارزيابي شدند. در نهايت به منظور افزايش دقت نتايج پژوهش، غلظت TDS و بيلان آب زيرزميني با استفاده از مدل‌ شبكه عصبي مصنوعي شبيه‌سازي شد. با توجه به نتايج روش‌هاي فازي و وزني، مناطق رباط‌كريم، سپس اسلامشهر و در نهايت شهريار به‌عنوان نواحي كم ­آب مشخص شدند. بر اساس نتايج حاصل شده، بيلان حالت ناپايدار و صحت‌سنجي به ­ترتيب برابر 344/68- و 109/98- ميليون­مترمكعب محاسبه شدند. سناريوي سوم با بيلان 203/33 ميليون­‌متر‌مكعب به‌عنوان بهترين سناريو انتخاب شد و بيلان حاصل از آن نسبت به بيلان حاصل از مدل GMS و شبكه عصبي براي سال آبي 95 به‌ترتيب برابر 284/87 و 284/83 درصد افزايش يافت. همچنين غلظت كل مواد جامد محلول آب زيرزميني حاصل از مدل GMS‌ و شبكه عصبي در كل بازه زماني مطالعاتي به‌طور ميانگين برابر 655 و 651 ميلي‌گرم بر ليتر برآورد شدند. معيارهاي ضريب همبستگي و ضريب تعيين حاصل از مدل‌هاي شبكه عصبي براي بيلان آب زيرزميني و كل داده‌ها برابر يك و براي غلظت كل مواد جامد محلول آب زيرزميني به‌ترتيب برابر 0/997 و 0/994 برآورد شدند. در تحقيق حاضر، الگوي شبيه‌سازي چند‌هدفه به‌عنوان يك روش جامع و كاربردي با ارايه روش‌هاي شبيه‌سازي نوين، توانايي پشتيباني از چند سناريوي مؤثر را داشته و منجر به افزايش پايداري سيستم آب زيرزميني مي‌شود.