مقاوم‌سازي مسكن شهري و تحليل اثر بازار تأمين مالي، يك مدل نظري براي هماهنگي سياست‌گذاري مالي و شهري تحت تنزيل هايپربوليك

پژوهش‌ها نشان مي‌دهند در صنعت مسكن و ساختمان شهري در ايران، سطح مقاوم‌سازي به‌عنوان جزء كليدي كيفيت ساختمان‌ها و عامل پيشگيري از مخاطره شديد در سوانح طبيعي به‌صورت بهينه نيست؛ اين واقعيت، در آمار تلفات و خسارات سوانح منعكس مي‌شود. اين مقاله براي نخستين بار تلاش مي‌كند اين امر را در چارچوب مفهوم تنزيل هايپربوليك در اقتصاد رفتاري و نيز عدم تقارن اطلاعات بين توسعه‌گر شهري و شهروند مصرف‌كننده مسكن توضيح دهد؛ براي اين منظور، يك مدل نظري رفتاري با استفاده از تابع تنزيل بتا -‌ دلتاي ليبسن توسعه داده مي‌شود تا رفتار شهروندان در بازار مسكن با تنزيل هايپربوليك، با رفتار بهينه مقايسه شود. نتايج مدل، تورش روبه پايين تقاضا براي مقاوم‌سازي ساختمان به منظور پيشگيري از سوانح شهري را نشان مي‌دهند. در اين مطالعه نظري، براي تصحيح و بهينگي تقاضا به منظور مقاوم‌سازي در صنعت مسكن و ساختمان شهري، دو سازوكار پرداخت يارانه و تأمين مالي مقاوم‌سازي، به سياست‌گذار شهري پيشنهاد و مقايسه شده‌اند. شبيه سازي مدل نظري نشان مي‌دهد راهبرد تأمين مالي براي بهينه‌شدن سطح تقاضاي شهروندان با تنزيل‌ هايپربوليك، در صنعت مسكن و ساختمان، با تقريب خوبي كارا و تصحيح‌كننده است؛ از اين منظر، مكانيسم تأمين مالي در خصوص تدارك سطح بهينه مقاوم‌سازي و تاب‌آوري شهري متناسب با ريسك سوانح در شهرها كارآمد است. سياست‌گذار شهري در هماهنگي با سياست‌گذار مالي مي‌تواند امكان اصلاح و بهينگي رفتار و انتخاب‌هاي شهروندان تنزيل‌گر را با ايجاد نظام تأمين مالي تكامل‌يافته در حوزه مقاوم‌سازي فراهم كند؛ درنهايت، با شبيه‌سازي، نرخ بهينه براي اين نوع تأمين مالي مقاوم‌سازي تخمين زده شده است. نتايج اين شبيه‌سازي نشان مي‌دهند اين نرخ در طيف گسترده‌اي از داده‌هاي شبيه‌سازي، به نرخ‌هاي متعارف بسيار نزديك است و بنابراين، لازم نيست يارانه‌اي باشد.