ارزيابي رابطۀ دوسويۀ آمايش سرزمين و ايمني گردشگران در كلان‌شهر تهران

هدف و زمينه: آمايش سرزمين از طريق شناخت ظرفيت ‌هاي مناطق، كارآمدي اقتصادي، وحدت و يكپارچگي سرزمين، گسترش عدالت منطقه اي، حفظ محيط زيست، حراست از ميراث فرهنگي و رفع محروميت ‌ها بر ايمني گردشگران تأثير مي‌ گذارد. لذا،‌ هدف پژوهش، تحليل رابطۀ دوسويۀ آمايش سرزمين در ايمني گردشگران شهر تهران است.روش: اين پژوهش از نوع كاربردي و روش آن، توصيفي- تحليلي است. جامعۀ آماري شامل محدودۀ قانوني شهر تهران در سال 1401 است. حجم نمونه پژوهش شامل 384 نفر است كه با استفاده از جدول كرجسي و مورگان، برآورد شده است. روش نمونه گيري، تصادفي ساده و ابزار جمع آوري داده ها، پرسش‌نامه است. پايايي پرسش‌نامه‌ها بر اساس ضريب آلفاي كرونباخ 0.77 است.يافته‌ها: شاخص آمايش سرزمين در حوزه گردشگري شهر تهران با ميانگين 2.36 و شاخص ايمني گردشگري در شهر تهران با ميانگين 2.67 پايين‌تر از حد متوسط قرار دارد. بر اساس، آزمون تي تك نمونه اي، ميانگين شاخص آمايش سرزمين و ايمني گردشگران به‌طور معناداري پايين‌تر از حد متوسط برآورد شده است. برمبناي تحليل الگوي معادلات ساختاري، ضرايب بارهاي عاملي تمامي مؤلفه‌ها بيشتر از 0.55 است. برآورد مقادير ضريب همبستگي پيرسون، بيانگر اين است كه رابطه معناداري بين متغير آمايش سرزمين با شاخص ايمني گردشگري در كلان شهر تهران وجود دارد.نتيجه‌گيري: رابطه معناداري بين آمايش سرزمين و مؤلفه‌هاي آن با ايمني گردشگران (دسترسي به مراكز انتظامي، زيرساخت هاي بهداشتي، شبكۀ ديجيتال، سيستم ناوبري، و غذا و دارو و...) در تهران وجود دارد كه براساس نتايج پژوهش، در حد متوسط برآورد مي شود. مهم ترين نتيجۀ پژوهش، عينيت يافتن ديدگاه درهم‌تنيدگي مؤلفه‌هاي آمايش سرزمين و ايمني گردشگران، است. نگاهي كه مي‌كوشد رابطه برنامه ريزي آمايش سرزمين و ايمني گردشگران در تهران را به شكل شبكه اي از عامل ها و كنش گرها در دستور كار قرار دهد.