بررسي اجرت المثل زنان براي كارهاي منزل از منظر فقه اماميه

No English title

شارع مقدس براي تمام ابعاد زندگي انسان، اعم از فردي و خانوادگي، حقوق و تكاليفي را وضع نموده، برخي از حقوق و تكاليف ناشناخته است. يكي از اين حقوق مسئله اجرت براي خدماتي كه زن در منزل شوهر انجام مي‌دهد و جزو وظايف شرعي و قانوني او نيست و اين تحقيق به دنبال پاسخ به اين سؤال است: اجرت المثل زنان براي كارهاي منزل از منظر فقه اماميه چگونه است؟ هدف از اين پژوهش تبيين ديدگاه فقها جهت آگاه سازي بانوان نسبت به حقوق شرعي خود ميباشد.در حاليكه مي‌توان گفت: مبناي فقهي اصل اجرت المثل،‌ قاعده «احترام مال مسلم» است كه مستند آن روايت، بناي عقلاء و تسالم فقهاء مي‌باشد. بدين معنا كه هر چند انسان آزاده خودش مال نيست، ولى كار او مال محسوب شده و مقتضاى احترام مال، مسئوليت و ضمان است. اين مسئله از جمله مسائل مورد اجماع فقهاي اماميه بوده كه منوط به امر آمر و عدم قصد تبرع عامل مي باشد. با اثبات اصل مشروعيت اجرت المثل به طور عام در فقه اماميه، همين موضوع در خصوص خدمات زنان در منزل، ثابت مي‌گردد؛ البته تحقق اين امر نيز منوط به امر زوج به زوجه براي انجام خدمات منزل، عدم قصد تبرع، اجرت داشتن كار نزد عرف و غير الزامي بودن اعمال انجام شده توسط زوجه مي‌باشد.

No English abstract