سقوط حق طلاق به‌‌ سبب عسر و حرج از منظر مذاهب اسلامي

No English title

يكي از مهمترين مسائلي كه در علم فقه و حقوق بررسي مي‌‌شود، قاعده‌‌ عسر و حرج است. به‌‌وسيله عسر و حرج بسياري از احكام اولي ساقط مي‌‌شود و حكم ثانوي بر آنها بار مي‌‌گردد. يكي از اين موارد، حق طلاق براي زوج است كه در مواردي چون شقاق و عسر و حرج حق طلاق از زوج ساقط مي‌‌شود. هدف از نوشتار حاضر بررسي سقوط حق طلاق به‌‌سبب عسر و حرج از منظر مذاهب اسلامي است كه براي رسيدن به هدف از آيات و روايات و كلام فقها استفاده شده است. مقاله حاضر به‌‌روش توصيفي_تحليلي و با استفاده از منابع فقهي نوشته شده است. نتايج پژوهش نشان مي‌‌دهد كه گستره‌‌ قاعده نفي عسر و حرج كه در فقه اهل سنت به‌‌نام المشقه تجلب التيسير شهرت دارد شامل: عسر و حرج شخصي است كه در حالت عادي براي افراد معمولي قابل تحمل نباشد و موقتي است. سقوط حق طلاق به‌‌سبب عسر و حرج در فقه شيعه زماني قابل اجراست كه زوج وظايف خود را انجام ندهد و زندگي زوجه با سختي و مشقت همراه باشد، مثل عدم پرداخت نفقه و سوء معاشرت و يا زماني‌‌كه زوج به بيماري صعب‌‌العلاج دچار شود و يا غيبت طولاني داشته باشد، اما در فقه اهل سنت از عسر و حرج در اين مورد به ضرر ياد مي‌‌شود كه طلاق به‌‌سبب ضرر شامل بدرفتاري زوج است و ديگر موارد مثل بيماري و غيبت و شقاق عنوان خاص خود را دارد.

No English abstract