برزويه طبيب: برون‌داد برنامه‌درسي تربيت خسرواني

مقدمه: برزويه طبيب كه به مقام حكمت و خردمندي نيز رسيده، يكي از چهره‌هاي درخشان شاهنامه در عهد ساسانيان و به گونه‌اي ويژه دربار انوشيروان است. وي در يافتن درخت بقاء راهي هند مي‌شود و پس از تحمل رنجي شايان كتاب به پهلوي ترجمه شده و به دربار ايران مي‌رسد و چون برزويه نام نيكو ماندن از آدمي را اولويت مي‌داند، باب نخست به نام برزوي حكيم نگاشته مي‌شود. روش بررسي:: بر اساس روشي تاريخي-تحليلي-تربيتي منابع مرتبط با پژوهش حاضر مورد واكاوي انديشه‌ورزانه قرار گرفتند. شايد برزويه و بزرگمهر يك شخصيت باشند اما در شاهنامه اين دو نام دو شخصيت بزرگ هستند كه يكي پزشك و ديگري وزير است و نكته قابل توجه آن است كه توسعه واقعي حاصل نمي‌شود مگر آنكه تفكر، طراحي، تدوين، اجرا و ارزشيابي توسعه همه جانبه در نظر گرفته شود. نتايج: نخست آنكه تربيت ايران باستان در رديف كهن‌الگوهاي تربيتي است كه حاصل تعامل تمدن‌ ايران با تمدن‌هاي شرق و غرب خود است و دوم آنكه دلالت‌هاي تربيتي شاهنامه را عطف به انواع تربيت مي‌توان بازنمود كرد كه اين انواع تربيت در سطح پايه در راستاي نيل به كمال انساني و در مرتبه عالي عبارتند از تربيت شهودي و جاودانه‌ماني. نتيجه‌گيري: يكي از اصول آموزش از جمه آموزش پزشكي معرفي الگو براي دانشجويان است. با توجه به اينكه برزويه، طبيبي نام‌دار بوده كه علاوه بر پزشكي توانسته در زمينه‌هاي ديگر نظير فلسفه، زبان‌شناسي، ادبيات و منطق تبحر پيدا كند مي‌تواند الگويي مناسب جهت فراگير امروزين باشد.