مشروعيت تنبيه بدني كودكان از منظر فقه اسلامي

No English title

دين مبين اسلام روش هاي تربيتي خاصي دارد كه عمده ترين آنها تشويق و تنبيه و يا انذار و تبشير مي‌باشد. يكي از سؤالات مهمي كه فراروي فقهاي اسلامي قرار گرفته است، مشروعيت به كارگيري تنبيه به ويژه تربيت بدني در فرآيند تربيت اسلامي است. علي رغم ديدگاه هاي متفاوتي كه در اين زمينه بين انديشمندان وجود دارد به نظر مي‌رسد، هرچند در تعليم و تربيت اسلامي اساس تربيت بر محبت و ملايمت است و مي‌توان تشويق را روش اصلي تربيتي دانست اما در صورتي كه تشويق موثر واقع نشد مي‌توان ازانواع تنبيه استفاده نمود. البته برخي تنبيه را تحت هيچ شرايطي صحيح نمي دانند، اما از نظر فقه اسلامي اگـر به كار گيري تنبيه با هدف اصلاح و بازدارندگي و فاقد انگيزه انتقامي باشد، در صورت رعايت حدود بايسته هاي شرعي لازم، نه تنها صحيح است بلكه در برخي موارد ضروري مي‌باشد. فقه اسلامي و فقهاي نامدار شيعه، با وجود اين كه تنبيه را جايز مي‌دانند، اما كودك آزاري را كه هدفي جز انتقام جويي ندارد، جايز نمي دانند.

No English abstract