تأثير هشت هفته تمرين تناوبي شديد بر مقادير T-mTOR، p-mTOR و فيبروز بافت قلبي و مقاومت به انسولين موش‌هاي صحرايي ديابتي‌شده نر نژاد ويستار

زمينه و هدف: مجموعه‌ پروتئيني mTOR در پاسخ به تمرينات مقاومتي با رويكردي هيستولوژيكي افزايش و در تمرينات هوازي با رويكردي سوخت‌وسازي كاهش مي‌يابد. اين تغييرات در شرايط ابتلا به ديابت نوع دو و همراه با تمرينات ورزشي مي‌تواند قابل بحث باشد. بدين‌منظور لحاظ كردن تمريناتي مانند تمرين تناوبي شديد با دارا بودن ويژگي‌هاي هوازي و بي‌هوازي و از طرفي مداخله‌ ديابت نوع دو مي‌تواند تعامل احتمالي mTOR همراه با شاخص‌هاي گلايسميك و هيستوپاتولوژيكي قلب را به تصوير بكشد. ازاين‌رو پژوهش حاضر براي تعيين تأثير هشت هفته تمرين تناوبي شديد بر مقادير p-mTOR، T-mTOR و فيبروز بافت قلبي و مقاومت به انسولين موش‌هاي صحرايي ديابتي‌شده از طريق تزريق استرپتوزوسين انجام گرفت.مواد و روش‌ها: 20 سر موش صحرايي نر بالغ سفيد نژاد ويستار در چهار گروه (5 =n) كنترل سالم، كنترل ديابتي، تمرين سالم و تمرين ديابتي قرار گرفتند. قرارداد تمرين تناوبي شديد پنج جلسه در هفته و به مدت هشت هفته روي نوار گردان صورت گرفت. آزمون تحليل واريانس يكراهه در سطح معناداري P 0.05 به‌منظور تجزيه‌وتحليل آماري استفاده شد.نتايج: هشت هفته تمرين تناوبي شديد به تغييرات معنادار در p-mTOR‌ و T-mTOR بافت قلبي موش‌هاي مبتلا به ديابت نوع دو منجر نشد (P 0.05)؛ با اين حال، سبب كاهش معنادار مقادير مقاومت به انسولين (31.2 درصد نسبت به گروه كنترل ديابتي) و فيبروز بافت قلبي (51.6 درصد نسبت به گروه كنترل ديابتي) موش‌هاي مبتلا به ديابت نوع دو شد (P 0.05).نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج به‌نظر مي‌رسد هشت هفته تمرين تناوبي شديد براي مشاهده‌ افزايش مقادير mTOR بافت قلبي در موش‌هاي سالم كافي، ولي در موش‌هاي مبتلا به ديابت نوع دو ناكافي است. همچنين احتمالاً كاهش ميزان فيبروز بافت قلبي موش‌هاي مبتلا به ديابت نوع دو، دست‌كم در طول هشت هفته تمرين تناوبي شديد، مستقل از mTOR بافت قلبي عمل مي‌كند.