ارزيابي كيفيت زندگي كاري در رانندگان تاكسي‌هاي شهري؛ مطالعه‌ي موردي در شمال غربي ايران

سابقه و هدف: كيفيت زندگي كاري يكي از مؤلفه‌هاي مهم و تأثيرگذار سازماني است و تاكسي متداول‌ترين وسيله‌ي حمل‌ونقل در شهرهاي كوچك است. اين مطالعه با هدف ارزيابي كيفيت زندگي كاري و عوامل مؤثر بر آن در رانندگان تاكسي شهري انجام شده است. مواد و روش‌‌ها: اين مطالعه‌ي توصيفي‌تحليلي روي 176 نفر از رانندگان تاكسي شهري يكي از شهرهاي جنوب استان آذربايجان غربي صورت گرفت. افراد به‌روش سرشماري و با درنظرگرفتن معيارهاي ورود، وارد مطالعه شدند و به پرسش‌نامه‌‌اي دوقسمتي حاوي اطلاعات دموگرافيك و كيفيت زندگي كاري والتون پاسخ دادند. درنهايت آناليزهاي آماري با استفاده از نرم‌افزار SPSS 24 در سطح معناداري 0.05 انجام شد. يافته‌ها: تعداد 18 راننده در سطح پايين، 151 راننده در سطح متوسط و 7 راننده در سطح بالايي از كيفيت زندگي كاري قرار داشتند. هم‌بستگي ضعيف و مثبتي بين نمره‌ي كيفيت زندگي با سن و سابقه‌ي كاري برقرار بود. تفاوت معناداري در برخي از ابعاد كيفيت زندگي كاري براساس ويژگي‌هاي فردي رانندگان وجود داشت؛ اما به‌صورت كلي، ميانگين نمره‌ي كيفيت زندگي كاري با عوامل فردي از قبيل سطح تحصيلات، وضعيت تأهل و شاخص توده‌ي بدني رانندگان، ارتباط معناداري نداشت. نتيجه‌گيري: وضعيت كيفيت زندگي كاري در اغلب رانندگان در سطح پايين و متوسط قرار داشت. به‌صورت كلي، ميانگين نمره‌ي كيفيت زندگي كاري با عوامل فردي از قبيل سطح تحصيلات، وضعيت تأهل و شاخص توده‌ي بدني رانندگان، ارتباط معناداري نداشت. مطالعات جامع‌تري در اين زمينه نياز است.