برنامه‌ريزي توسعۀ نيروگاه‌‏هاي حرارتي در ايران در برنامۀ هفتم توسعه، براساس محدوديت سوخت گاز

توسعۀ نيروگاه‌هاي حرارتي، جهت تأمين پيوستۀ انرژي الكتريكي، به‌طور متوسط، حداقل به ۳ سال زمان نياز دارد؛ بنابراين، لازم است برنامه‌ريزي توسعۀ ظرفيت اين نيروگاه‌ها، براساس نياز مصرف، از قبل صورت پذيرد. ازطرفي دولت‌ها، براي رشد اقتصادي و افزايش كارايي در زمينۀ احداث نيروگاه‏‌ها، شديداً به مشاركت بخش خصوصي نيازمند هستند. هدف اين تحقيق، برنامه‌‏ريزي توسعۀ نيروگاه‌‏هاي حرارتي، در راستاي حداكثرسازي سهم توسعۀ نيروگاه‌‏هاي خصوصي، با لحاظ محدوديت سوخت گاز، در طول برنامۀ هفتم توسعه است. در اين مقاله، ابتدا، جهت پيش‌‏بيني ميزان اوج بار شبكۀ برق، در طول دوره، از دو روش سري زماني آريما و شبكۀ عصبي ناركس استفاده مي‏شود. همچنين، تأثير دو متغيّر برون‌زا و نوظهور، شامل رشد مصرف حاصل از استخراج رمزارزها و رشد مصرف صنايع، بر ميزان اوج بار بررسي مي‏‌گردد. سپس، ميزان ظرفيت ممكن توسعۀ نيروگاه‌‏هاي خصوصي، براي تأمين افزايش بار پيش‌‏بيني‌شده در بازۀ مطالعه، باتوجّه‌به محدوديت سوخت قيدشده در اسناد بالادستي، تعيين مي‏‌گردد. مطابق با نتايج، در طول برنامۀ هفتم توسعه، باتوجّه‌به محدوديت سوخت، حدّاكثر، مي‌‏توان براي توسعۀ نيروگاه حرارتي جديد، به ميزان 5157 مگاوات برنامه‌ريزي نمود. سيكل تركيبي كردن نيروگاه‌هاي گازي موجود، ارتقاي راندمان نيروگاه‌هاي حرارتي، افزايش ظرفيت نيروگاه‌هاي تجديدپذير و كاهش شدت مصرف انرژي، مهمترين راهكارهاي پيشنهادي است.