رابطه شناخت اجتماعي و كيفيت زندگي در زنان مبتلا به مالتيپل اسكلروزيس

مقدمه و هدف : كيفيت زندگي در بيماري‌هاي ناتوان كننده مزمن همچون بيماري مالتيپل اسكلروزيس كاهش مي‌يابد و در افزايش كيفيت زندگي بيماران، تعاملات در گستره مطلوب شناخت اجتماعي اثرات سودمندي به‌همراه دارد. هدف پژوهش حاضر، بررسي رابطه شناخت اجتماعي و كيفيت زندگي در زنان مبتلا بود. روش‌ كار : مطالعه توصيفي – تحليلي از نوع همبستگي با تحليل رگرسيون چندگانه كه تعداد ۴۷۰ نفر از زنان مبتلا به ام اس به روش نمونه گيري دردسترس از بيماران عضو انجمن ام اس ايران در سال ۱۴۰۱ انتخاب شدند و به پرسشنامه‌هاي كيفيت زندگي اختصاصي بيماران ام اس MSIS -29 و بازشناسي احساسات چهره (شناخت اجتماعي ) پاسخ دادند. يافته ها : ميانگين سني آزمودني‌ها 8/91  ± 38/79 سال و شايعترين نوع بيماري ، عودكننده – بهبوديابنده ( 49/4 درصد) بود. نمره كيفيت زندگي بين 58 تا 87 ( درحد متوسط) بدست آمد. براي پيش بيني كيفيت زندگي با استفاده از شناخت اجتماعي در آخرين گام رگرسيون چندگانه،‌ ضريب تعيين 0/407 بود. افرادي كه هيجانات ترس، خشم، انزجار، تعجب و غم را بهتر تشخيص دادند، كيفيت زندگي بالاتري داشتند. بين تشخيص هيجان شادي و كيفيت زندگي رابطه معناداري وجود نداشت. مولفه‌هاي تعجب، غم، انزجار و ترس بطور خالص 40 درصد از تغييرات كيفيت زندگي را تبيين كردند . نتيجه گيري : افزايش شناخت اجتماعي در تشخيص هيجانات اصلي چهره باعث افزايش كيفيت زندگي افراد مبتلا به بيماري ام اس مي‌شود.