مواجهه مخاطب با آثار آينه‌كاري منير شاهرودي فرمانفرمائيان به مثابه خلق پرفورمنس، بر‌اساس نظريه ديكانستراكشن ژاك دريدا

اين پژوهش مي‌كوشد تا مواجهه مخاطب با آثار آينه‌كاري منير شاهرودي فرمانفرمائيان را بر ‌اساس نظريه ديكانستراكشن ژاك دريدا تحليل و تفسير نمايد، و نسبت و رابطه تفسير واسازانه از اين مواجهه و خلق پرفورمنس را نشان دهد، و بر‌‌پايه چيستي و چگونگي اين نسبت و رابطه، نقاط اشتراك و تمايز آن‌ها را آشكار سازد. اين پژوهش توصيفي و تفسيرگرا، در پيشبرد تحقيق كيفي بر‌پايه مطالعات نظري استوار شده و در روش تجزيه و تحليل فرآيند مواجهه بر‌اساس استدلال استفهامي مطالعه واسازانه فرآيند عمل نموده كه واسازي مفاهيم مخاطب، اثر هنري، مولف، آينه‌كاري، و فاصله زيباشناختي را در پي دارد، و در بخش تطبيق مواجهه و خلق پرفورمنس از استدلال استفهامي و استقرايي بهره گرفته است. بر‌‌‌‌ اساس آن‌چه در مقاله آمده، تحليل واسازانه مواجهه سبب مي شود مفاهيم، باز‌نمود چيزي باشند كه هم‌زمان در آن حاضر و غايب هستند؛ و مخاطب را در رويارويي با بلاتكليف‌ها و تقابل‌هاي دوگانه قرار دهد، كه مخدوش شدن مرزهاي قطعيتي آفرينش و خوانش اثر و بازآفريني مفاهيم مخاطب، مولف و اثر هنري را در فرآيند مواجهه به منزله فضايي تعاملي به همراه دارد. از اين‌رو مخاطب كسي است كه در مواجهه حضورش منجر به بازآفريني مفاهيم بر اساس بلاتكليفي‌ها و تقابل‌هاي دوگانه براي مخاطب، مولف و اثر هنري مي‌شود. مخاطب نه تنها خوانش‌گر اثر است، بلكه تنها با خوانش او در فرآيند مواجهه، اثر شأنيت هنري يافته، و اثر هنري براي او يگانه، متمايز و مرتبط با ويژگي‌ها و بدن‌مندي او و مرتبط با چيدمان مواجهه است.