بررسي تطبيقي ديدگاه آيت‌الله معرفت و رشيدرضا پيرامون آيات مربوط به خطيئه آدم

آيت‌الله معرفت و رشيدرضا از مفسران معاصر و تأثيرگذاري هستند كه هركدام طبق مبناي خاص خود به تفسير آيات قرآن پرداخته‌اند. مطالعه تطبيقي آراي قرآني آن‌ها افزون بر فهم صحيح و دقيق نظرات آن‌ها به انتخاب نظر برتر نيز كمك مي‌كند. از جمله آياتي كه اين دو مفسر در مورد آن ديدگاه‌هاي تفسيري متفاوتي را ارائه كرده‌اند آيات مربوط به داستان سكونت حضرت آدم و حوا در بهشت و وسوسه ابليس و خطيئه آن دو است كه در سه سوره از قرآن مطرح شده است. هدف هر دو مفسر در تفسير اين آيات حل شبهه عدم عصمت حضرت آدم در مسئله سرپيچي از فرمان خداوند مبني بر نخوردن از شجره ممنوعه است. آيت‌الله معرفت با قائل‌شدن به ارشادي‌بودن نهي موجود در آيه {وَلَا تَقْرَبَا هَذِهِ الشَّجَرَةَ} به معناكردن و تفسير الفاظ و آيات داستان و حل شبهه مذكور پرداخته است و رشيدرضا با قول به عدم نبوت آدم هنگام سكونت در بهشت و نيز تمثيلي‌دانستن اين داستان، شبهه مورد بحث را دفع كرده است. در اين مقاله ضمن بيان تفصيلي و توضيح آراي هر دو مفسر به‌صورت جداگانه در زمينه آيات مربوطه، به بررسي تطبيقي آرا پرداخته شده، نقاط قوت و ضعف هريك از اين دو نظريه بيان گرديده، ايرادات وارد به تفسير رشيدرضا در خصوص اين آيات مطرح شده و نظريه آيت‌الله معرفت ترجيح داده شده است