اثربخشي مداخلۀ واقعيت‌درماني بر افزايش خودمراقبتي زنان مبتلا به ديابت نوع دو

پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي مداخلۀ واقعيت‌درماني بر افزايش خودمراقبتي زنان مبتلا به ديابت نوع دو انجام شد. اين پژوهش از نوع نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل 618 نفر بيمار مبتلا به ديابت مراجعه‌كننده به درمانگاه خيريه ديابت جنان شهر نجف‌آباد در سال 1398 بودند كه از ميان آن‌ها 36 نفر به شيوه نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفي در 2 گروه آزمايش و كنترل جايگزين شدند. شركت‌كنندگان پرسشنامه خودمراقبتي بيماران مبتلا به ديابت توبرت و گلاسگو را قبل و بعد از دورۀ درمان تكميل كردند. برنامۀ گروهي به‌مدت 8 جلسۀ 90 دقيقه‌اي، هفته‌اي يك‌بار بر روي گروه آزمايش اجرا شد؛ اما گروه كنترل اين مداخله را دريافت نكردند. براي تحليل داده‌ها از تحليل كوواريانس چندمتغيره استفاده شد. نتايج نشان داد در پس‌آزمون، واقعيت‌درماني باعث افزايش معنادار نمره‌هاي خودمراقبتي و خرده‌مقياس‌هاي آن (ورزش، درمان پزشكي و مراقبت از پاها) به‌جز رژيم غذايي در زنان مبتلا به ديابت شده است. واقعيت‌درماني مي‌تواند به‌عنوان يك مداخلۀ درماني مفيد براي افزايش ميزان خودمراقبتي در زنان مبتلا به ديابت به‌كار رود.