شماره ركورد
1347429
عنوان مقاله
مطالعه تطبيقي فراتنظيمگري در سازمانهاي حرفهاي حوزۀ سلامت
پديد آورندگان
جلالي ، محمد دانشگاه شهيد بهشتي تهران , عرفاني ، مائده دانشگاه شهيد بهشتي تهران
از صفحه
71
تا صفحه
107
كليدواژه
تنظيمگري حرفهاي , سازمان فراتنظيمگر , فراتنظيمگري حرفۀ پزشكي , حرفههاي حوزۀ سلامت , سازمان نظام حرفهاي
چكيده فارسي
تنظيمگري اقتصادي به معناي دخالت دولت در حيطۀ فعاليتهاي اقتصادي بهمنظور حمايت از نفع عمومي در مقابل ضررها و خطرهاي بالقوه است. معني خودتنظيميِ حرفهاي اين است كه مقامهاي دولتي با وضع قانون، مسئوليت تنظيمگري خود را به اعضاي يك حرفه تفويض كنند. شكلگيري سازمانهاي حرفهاي در انگليس، كشورهاي امريكاي شمالي و استراليا به صورت خودتنظيم، خصوصي و تنها در سايۀ حمايت دولت قرار داشته است. اما در كشورهاي يادشده و در پي برخي رسواييها و تشكيل پروندههاي كيفري براي پزشكان، از سازمانهاي خودتنظيم حرفهاي حوزۀ سلامت بسيار انتقاد شد. دولت نيز بهدنبال اين انتقادات، برنامۀ اصلاحات تنظيمگري و فاصلهگرفتن از خودتنظيمي را آغازكرد. برهمين مبنا دولتها به فراتنظيمگري[1] در حرفههاي حوزۀ سلامت (پزشكي، دندانپزشكي، روانپزشكي، مامايي، پرستاري و ...) روي آوردند. در اين مقاله با بررسي نظريههاي منفعت عمومي و خصوصي و نيز نظريۀ سهجانبهگرايي به نقش دولت در تنظيمگري حرفهاي و كاركرد سازمانهاي فراتنظيمگر حرفهاي پرداخته خواهد شد. در اين راستا پس از مطرح شدن مباني نظري حاكم بر تنظيمگري حرفهاي، سازمانهاي فراتنظيمگر حرفهاي و تغييرات مدل تنظيمگري حرفهاي در انگليس، استراليا و كانادا در حرفههاي مربوط به حوزۀ سلامت مورد مداقه قرار خواهد گرفت. با شيوع بيماري كوويد 19 و نياز بيشتر به سياستگذاري هماهنگ در بخش سلامت در ايران، لزوم نگاه جديتر به نقش تنظيمگرانۀ اين سازمانها و ايجاد سازمانهاي فراتنظيمگر حرفهاي در زمينۀ سلامت و پزشكي ميتواند بهعنوان راهكاري مناسب براي تأمين منافع عمومي درنظر گرفته شود.
عنوان نشريه
مطالعات حقوق تطبيقي معاصر
عنوان نشريه
مطالعات حقوق تطبيقي معاصر
لينک به اين مدرک