تحول معيارهاي كارآفريني اجتماعي در توسعه گردشگري روستايي استان گيلان

امروزه جهت تداوم حيات و بقاي روستاها يافتن راه حل هاي كاربردي براي مقابله با تحولات و دگرگوني روستاها امري ضروري مي باشد. گردشگري به عنوان موتور محركه اقتصادي در اكثر كشورها به عنوان استراتژي در خط مقدم برنامه ها جهت توسعه روستاها در نظر گرفته مي شود. در اين زمينه توجه خاصي به كارآفريني اجتماعي و گردشگري معطوف است و تقويت كارآفريني اجتماعي و گردشگري و ايجاد بستر مناسب براي توسعه ي آن از ابزار پيشرفت و توسعه ي مناطق روستايي به شمار مي آيد. با توجه به اهميت معيارهاي كارآفريني اجتماعي، و كمبود مطالعات در زمينه بررسي اين معيارها جهت نيل به اهداف توسعه، هدف از پژوهش حاضر شناسايي و رتبه بندي معيارهاي كارآفريني اجتماعي در توسعه گردشگري مناطق روستايي در استان گيلان مي باشد. بدين منظور ابتدا با بررسي منابع معيارهاي كارآفريني اجتماعي گردشگري استخراج شده و پيمايشي ميان خبرگان، كارآفرينان، متخصصان و كارشناسان حوزه گردشگري كه داراي حداقل 5 سال سابقه بودند، انجام گرديد تا اهميت هر يك از متغيرها در ارتباط با يكديگر شناسايي شوند. به دليل نامحدود بودن جامعه آماري با استفاده از روش نمونه‌گيري گلوله برفي 35 نفر انتخاب شدند. جهت رتبه بندي معيار هاي مورد مطالعه از مدلسازي ساختاري تفسيري (ISM) استفاده شد. نتايج پژوهش نشان مي دهد كه سطح-بندي معيارهاي پژوهش اين مدل داراي نه سطح است كه تأثيرگذارترين سطح به تأثيرپذيرترين سطح معيارهاي كارآفريني اجتماعي گردشگري در توسعه گردشگري روستايي در استان گيلان در مدل نشان داده شده است. در انتهاي مدل مشخص شد كه دو معيار باور به كارآفريني و استفاده خلاق از منابع در سطح نهم قرار داشته و به عنوان مؤثرترين معيارهاي اثر گذار بر ساير معيار ها شناخته مي شوند.