مقايسه تحمل ابهام، اعتياد به پركاري و طرح‌واره‌هاي ناسازگار اوليه در كارمندان درونگرا و برونگراي مراكز بهداشتي شرق گيلان

هدف از پژوهش حاضر مقايسه تحمل ابهام، اعتياد به پركاري و طرح‌واره‌هاي ناسازگار اوليه در كارمندان درونگرا و برونگراي مراكز بهداشتي شرق گيلان است. روش پژوهش از نوع علّي- مقايسه‌اي است. جامعه آماري پژوهش، شامل كارمندان مراكز بهداشتي شرق استان گيلان است. با استفاده از پرسشنامه شخصيت آيزنگ، درونگرايي و برونگرايي حجم نمونه 140 نفري، سنجش شد و سپس افراد در دو گروه درونگرا و برونگرا تقسيم شدند. جهت جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامه طرح‌واره‌هاي ناسازگار يانگ، پرسشنامه تحمل ابهام نوع دوم مك لين، پرسشنامه اعتياد به كار اسپنس و رابينز و پرسشنامه شخصيتي آيزنك استفاده‌ شده است. نتايج آزمون تحليل واريانس يك و چندگانه نشان داد كه ميانگين كارمندان برونگرا در مؤلفه‌هاي تحمل ابهام به‌ صورت معني‌داري، بيشتر از ميانگين گروه كارمندان درون‌گرا مي‌باشد، بين اعتياد به پركاري در كارمندان درونگرا و برونگرا تفاوت وجود دارد؛ به اين صورت كه ميانگين كارمندان برونگرا در دو مؤلفه‌ اعتياد به پركاري يعني عجين شدن و لذت از كار، به‌ صورت معني‌داري بيشتر از ميانگين كارمندان درونگرا مي‌باشد. همچنين در متغير طرح‌واره‌هاي ناسازگار اوليه، ميانگين گروه كارمندان درونگرا در مؤلفه‌هاي محروميت هيجاني، رهاشدگي، بي‌اعتمادي، انزواي اجتماعي، نقص/شرم، وابستگي، آسيب‌پذيري تحول نيافته، به‌ صورت معني‌داري، بيشتر از ميانگين گروه كارمندان برونگرا مي‌باشد. اما در همين متغير، ميانگين گروه كارمندان برونگرا در مؤلفه‌هاي اطاعت، فداكاري، بازداري عاطفي، معيار سرسختانه، استحقاق و خودكنترلي، بيشتر از كارمندان گروه درونگرا بود.