اثر هشت هفته تمرينات هوازي و رژيم غذايي مختلف بر سطح هورموني و تغييرات هيستوپاتولوژيكي بافت تيروئيد موش‌هاي صحرايي نر چاق

زمينه و هدف: چاقي ممكن است با اختلالات غده تيروئيد مرتبط باشد. از طرفي برخي درمان‌ها مانند اصلاح رژيم غذايي و فعاليت بدني ممكن است بر كاهش چاقي اثربخش باشند. اين مطالعه به منظور تعيين اثر هشت هفته تمرينات هوازي و رژيم غذايي مختلف بر سطح هورموني و تغييرات هيستوپاتولوژيكي بافت تيروئيد موش‌هاي صحرايي نر چاق انجام شد. روش بررسي: اين مطالعه تجربي روي 25 سر موش صحرايي نر نژاد ويستار سه هفته‌اي انجام شد. در ابتدا براي القاء چاقي 50 سر موش صحرايي به‌مدت 12 هفته در معرض رژيم غذايي پرچرب شامل ۴۰ درصد چربي، ۴۰درصد پروتئين و ۲۰ درصد كربوهيدرات قرار گرفتند. پس از آن بر اساس شاخص لي، 25 موش صحرايي به صورت تصادفي در پنج گروه 5 تايي شامل كنترل سالم، چاق+ رژيم پرچرب، چاق+ رژيم معمولي، چاق+ رژيم پرچرب+هوازي، چاق +رژيم معمولي+ هوازي تقسيم شدند. بعد از القاء چاقي، به 2 گروه رژيم غذايي استاندارد شامل 20 درصد چربي، 10درصد پروتئين و 70 درصد كربوهيدرات داده شد. تمرينات هوازي 30 دقيقه در روز، 8 متر بر دقيقه طي 5 روز در هفته به مدت 8 هفته بر روي تردميل جوندگان انجام شد. پس از بيهوشي، كالبد شكافي انجام و بافت تيروئيد براي مطالعات هيستوپاتولوژيك و 5 ميلي‌ليتر خون براي تعيين سطح TSH، T3 و T4 به‌وسيله كيت راديوايمونواسي به آزمايشگاه‌ ارسال شدند. يافته‌ها: مقادير سرمي هورمون TSH در گروه‌هاي دريافت‌كننده رژيم پرچرب نسبت به گروه كنترل و رژيم معمولي با و بدون فعاليت هوازي افزايش آماري غيرمعني‌داري داشت. مقادير هورمون T3 گروه دريافت‌كننده رژيم معمولي به همراه فعاليت هوازي نسب به گروه‌هاي كنترل، رژيم پرچرب و رژيم پرچرب به همراه فعاليت هوازي به‌صورت معني‌داري كمتر بود (P 0.05). از طرفي هورمون T4 در همه گروه‌هاي چاقي نسبت به گروه كنترل افزايش آماري معني‌دار داشت (P 0.05) و تنها در گروه دريافت‌كننده رژيم معمولي به همراه فعاليت هوازي اين مقادير در سطح گروه كنترل بود. تغييرات زيادي در سلول‌هاي فوليكولار، پارافوليكولار و فوليكول بافت تيروئيد در گروه چاقي ادامه‌دهنده رژيم پرچرب به‌دست آمد. اين تغييرات در گروه‌هاي تغيير رژيم غذايي به سمت رژيم معمولي به تنهايي و همراه با فعاليت هوازي كاهش چشمگيري داشت (P 0.05). نتيجه‌گيري: القاء چاقي موجب تغييرات ساختاري و بيوشيميايي قابل توجه در تيروئيد شد و تركيب اصلاح رژيم غذايي به همراه فعاليت هوازي براي بهبود اين تغييرات، موثرتر بود.