اثر دو نوع بريس تراكولامبوساكرال بر مقادير هم‌انقباض مفاصل مچ پا و زانو در مردان مبتلا به كايفوز در حين دويدن

زمينه و هدف: استفاده از ارتزهاي كمري مكانيك دويدن را تغيير مي‌دهد. يكي از عوامل بيومكانيكي مهم در توانبخشي و پيشگيري از آسيب، انقباضات همزمان مفاصل زانو و مچ پا است. اين مطالعه به منظور تعيين اثر دو نوع بريس تراكولامبوساكرال بر مقادير هم‌انقباض مفاصل مچ پا و زانو در مردان مبتلا به كايفوز در حين دويدن انجام شد. روش بررسي: اين مطالعه شبه‌تجربي روي 15 مرد 25-18 ساله مبتلا به كايفوز بزرگتر از 40 درجه در آزمايشگاه بيومكانيك مركز سلامت و تندرستي دانشگاه محقق اردبيلي طي تابستان 1399انجام شد. هريك از شركت‌كنندگان به طور تصادفي سه تست دويدن را در هر يك از سه حالت بدون بريس، با بريس داراي سنسور و با بريس ساده انجام دادند. اين آزمايش شامل داده‌هاي الكتروميوگرافي عضلات منتخب اندام تحتاني بود كه انقباض عضلات زانو و مچ پا را در پاي راست هنگام دويدن با سرعت ثابت ثبت نمود. يافته‌ها: مقادير هم‌انقباض عمومي مفصل زانو در حالت بريس سنسوردار نسبت به حالت بدون بريس حدود 6 درصد طي فاز پاسخ بارگذاري كاهش يافت (P 0.05). هنگام استفاده از بريس ساده نسبت به حالت بدون بريس مقادير هم‌انقباض جهت‌دار مچ پا در فاز هل دادن حدود 38 درصد كاهش يافت (P 0.05). هم‌انقباضي جهت‌دار عضلات پهن داخلي و پهن خارجي در حالت استفاده از بريس سنسوردار نسبت به حالت بدون بريس در فاز پاسخ بارگذاري حدود 49 درصد و در فاز ميانه اتكا در حالت بدون بريس نسبت به بريس ساده حدود 47 درصد افزايش يافت (P 0.05). نتيجه‌گيري: به دليل افزايش هم انقباضي عمومي زانو در حين استفاده از بريس سنسوردار، استفاده از بريس ساده توصيه مي‌شود.