آشكارسازي الگوهاي توزيع فضايي محوطه هاي باستاني دوران گودين III در ارتباط با عوامل اقليمي و فيزيكي در حوضه سيلاخور

عوامل محيطي و اقليمي در شكل‏گيري جوامع باستاني مي‏توانند نقش‎آفرين باشند. دورۀ گودين III يا عصر مفرغ جديد (1400-2600 ق.م) درواقع مهم‌ترين مرحلۀ دورۀ مفرغ در غرب ايران است كه نقش اساسي در شكل‏گيري ساختار فرهنگي و شهرنشيني غرب كشور داشته است. هدف اساسي اين تحقيق آشكارسازي توزيع فضايي سايت‌هاي باستاني دورۀ گودين III در ارتباط با شرايط اقليمي و جغرافياي طبيعي دشت سيلاخور استان لرستان است. نتايج حاصل از تحليل خودهم‌بستگي فضايي بيانگر آن بود كه توزيع فضايي سايت‏هاي باستاني دورۀ گودين III از الگوي خوشه‌اي خطي پيروي كرده و دو فاكتور اقليمي بارش و پوشش گياهي مهم‌ترين المان‏هاي محيطي شكل‌دهندۀ اين ساختار خوشه‏اي بوده‏اند. توزيع فراواني سايت‏هاي باستاني دورۀ گودين III هم‌بستگي فضايي برابر 75/0 با  پوشش گياهي در دشت سيلاخور نشان داد بيش از 75 درصد از سايت‏هاي مورد بررسي در طبقۀ بيشينۀ بارش قرار گرفته‏اند. نتايج بيانگر آن بود كه 90 درصد از سايت‏هاي مورد بررسي در فاصلۀ كم‌تر از يك كيلومتر از رودخانه‏هاي دائمي به‌ويژه رودخانۀ سيلاخور قرار گرفته‏اند. بارش، پوشش گياهي و منابع آب سطحي، الگوي توزيع فضايي خوشه‏اي خطي سايت‏هاي باستاني دورۀ گودين III را در پايين‏ترين تراز ارتفاعي ايجاد كرده است. نتايج نشان داد كه پايين‏ترين طبقۀ ارتفاعي سطح دشت سيلاخور بستر اصلي را براي ايجاد محوطه‎هاي باستاني دورۀ گودين III فراهم كرده است، كه به نوعي عدم وجود تهديد عمده از طرف دشمن خارجي را نيز به ذهن القا مي‎كند.